mavi pencereli ev

çocuk yetiştirme işleri

2012-02-10T10:17:00.006+02:00

Çocuklar kendilerine söylenenleri değil, gördüklerini, yaşadıklarını baz alıyor aslında hayatta. İşte en klasik örnek , kitap okunmayan bir evde büyüyen çocuk o-ku-mu-yor. Siz akşamları evde dizi silsilesine kapılıyorsanız bilin ki ileride o da üç aşağı beş yukarı benzer şeyler yaşayacak. Siz ne yiyorsanız onu yiyecek, siz ne dinliyorsanız onu dinleyecek, siz nasıl davranıyorsanız öyle davranacak ..Siz isteğiniz kadar kadın haklarına saygılı bir birey yetiştirdiğinizi ya da ayakları üzerinde duran bir kadın yetiştirdiğinizi düşünün, çocuk evde ne görüyorsa o. Ebeveynlerin çabası hiç mi bir şey değiştiremez? İlla ki değiştirir, ama.. Bir yere kadar işte..Çocuklarla birazcık zaman geçirmek nasıl ebeveylerini olduğunu kestirmek için yeterli,öyle yoğun izler ki bunlar, siz istediğiniz kadar farklı profiller çizmeye çalışın , "başka" bir hayat yaşıyormuşsunuz gibi yapın; cık,olmaz,olamaz.Çocuk herşeyi gösterir.)Bunun tersi olan çok uç örnekler vardır illaki, genelden bahsediyorum)Kendi dalında çok başarılı olan kimselere baktığınızda ailelerinde/çevrelerinde mutlaka bu işe yatkın/meraklı bir kişi görürsünüz. Senede bir görülen devlet tiyatrolarında oyuncu bir teyze, hediye edilen bir minik pusula, pazar günleri ailece izlenen ralli, gidilen basketbol maçları, bir okul gezisi, gerçek bir öğretmenin sorduğu tek bir soru.. tüm bunlar bambaşka kapılar açabilir hayatlarda..

Bu yüzden de ben çocuk yetiştirmede "modern" denilen kavramlara pek de sıcak bakamıyorum. Altı çizili kitap cümleleriyle çocuk yetiştirmeye çalışan , herşeyi yaptım,benim çocuğumda olmadı diye hayıflanan, dedektif gibi her cümleyi her sözü didikleyen, o sözcük buna yol açtı, bu davranış çocukta şuna yol açtı diye hafif hafif tırlatan ebeveynler pek benlik değil velhasıl..
Samimiyete,sıcaklığa inanıyorum ben. Bir sözcük, bir davranış çocuğun hayatında bu denli etkili olamaz bence. Çocuk gelişimi vs ile ilgilenen bazı meslek gruplarındaki kişilerin bu işleri azıcık abarttığını, kendilerini anneden/annenin hislerinden daha önemli bir yere koyduğunu görüyorum bazen,üzülüyorum. Bilimsel diye, doktor söyledi diye kendini "eksik,yetersiz" hisseden anneler doluyor ortalık,çok yazık. Çocuğumu ayda bir gören bir doktor benim çocuğumun nasıl uyuması gerektiğini mi öğretecek bana? Onunla nasıl konuşmam gerektiğini mi öğretecek?Onun önerdiği oyunları oynamazsam ne olur mesela? Her yeni teoriyle çocukların deneme tahtasına döndürülmesi ne acı. Binlerce fersah uzaktaki herhangi bir bebek hemşiresinin yazdıklarına annemizden daha çok güvenmemiz çelişki değil mi yani?Okumayalım demiyorum, uygulamıyorum demiyorum, annemize soralım geleneksel usulde gidelim de demiyorum. Sadece diyorum ki: Körü körüne bir kitaba, bir düşünceye bağlanmayalım. Adı sanı ne olduğu önemli değil, kendi iç sesimiz bize zaten kendi çocuğumuz için en doğrusunu söylüyor, herşeyi okuyup bilip, çocuğumuzu deneme tahtasına döndürmeden, süzdüklerimizle anneliğimizi birleştirip kendi çocuğumuza en uygunu yapalım..
hadi kabul edelim.

Varlığından haberimizin bile olmadığı, çocuğunu büyütürken bilmemne mottosuna bağlı kalmamış hatta bunların ne olduğunu bile bilmeyen, çocuğuna katıksız sevgi, içten sarılışlar vermiş binlerce anne var bu ülkede.. Akşamları bir odada toplanan, evin miss gibi poğaça koktuğu, bazen kavga bazen kahkaların dolduğu, komşuların gidip geldiği, çocukların bizim burda bin tür aktiviteyle öğretmeye çalıştıklarımızı sokakta,yolda,parkta tek seferde öğreniverdiği,bazen öğrenmek zorunda kaldığı, "gerçek" bir hayat yaşadığı, annesi çocuğunun bilmemne zekası gelişsin diye değil, sadece çocuğuyla bunu yapmaktan keyif aldığı için, bazen de öğlene misafir geleceği için kek yaptığı bir ev:)daha güzel bi hediye, sunulabilcek daha güzel bir hayat yok.. bence..

oğlum 1 yaşında

2012-01-30T21:06:00.002+02:00

Akşam boyu hayaller kurduk..Benden çok babası heyecanlıydı,mutluydu,artık ben de hissedebileceğim oğlumu diye.. ellerini merak ediyorduk,o minik ayaklarını..gözlerini,kaşını saçını,bakışını,kokusunu...sabah 4 de kalktık,yarı uyumuş yarı uyumamış,mutluluktan heyecandan.. şimdi içimde olan bu can 2-3 saat sonra yanımda yanımızda mı olucak şimdi diyordum sadece,gözlerim dolu dolu,içim kıpır kıpır..
hep hayal ettiğim gibi,anı evlendiğimiz gün gibi,ankara karlıydı gün de..
hazırladılar beni,içeri aldılar,kocam da geldi 1-2 dk sonra ameliyat önlüğü giyinmiş halde..eli elimde,yüreği yüreğimde..biz hemşireyle konuşurken başladı mı, şimdi ne oluyor vs diye henüz temizliyorlar sadece dedi bize..ve aniden bir ses duyduk..bebek doğdu,saat 08.10!!
o an..işte o an..
oğluma kavuştuğum an..
anne olduğum an..
bir bütün,bir aile olduğumuz an..
işte o an..
tam 1 sene önce bugün..
tanrım sana upuzun ,sağlık dolu,neşe dolu,huzur dolu,aşk dolu,heyecan dolu bir ömür versin oğlum..
mutlu bir hayat geçirmen için ben elimden gelen herşeyi yapacağım...
seni çook seviyoruz..

ilk adım ilk anne

2012-01-01T23:27:00.006+02:00

Sadece 11 ay önceydi...henüz içimdeydi..o koca göbişimin içinde beni nasıl bir "canavar" beklediğini çok net bilirdim ve derdim hep.. yanılmadım:) bazen derste öğrencilerden birinin beni dinlemediğini dehşetle açılmış gözlerini göbeğime dikmiş olduğunu görürdüm, hep birlikte gülerdik oğluma:) eli kolu bacağı durmazdı hiç, göbiş de bir o yana bir bu yana tabii... "Size baka baka ortaya çıkan çocuk bakalım nasıl olucak " derdim canımdan çok sevdiğim, iki güne bir disiplin kuruluna ziyaret eden öğrencilerime:)

Eşim kıskanıyorum seni derdi.. "Şimdiden hissediyorsun onu içinde..Ben sadece varlığından haberdarım, sense kendi canını veriyorsun ona..Bu yüzden annelik bir başka işte.." Geceleri yatınca göbeğimi sırıtıma dayardım, O da hissetsin tekmelerini,hareketlerini diye.

Sonra oğlum geldi...Upuzuuuun bir zaman aslında 11 ay.. Gaz,kolik,döndü dönmedi,yedi yemedi,uyudu uyumadı,ateşi çıktı,ağladı,güldü,tatilllere gitti,upuzun yollar yaptı,iki gözünün kırptı bana-seni anlıyorum dercesine.. ben O'nun annesiydim..En çok emzirirken hissederdim bunu. Ben,O'nun annesiydim..

Yaşadığımız her anı derin derin içime çektim..

ve bugün..oğlum bana anne dedi..

ve bugün oğlum adım atarak yanıma geldi...

Velhasıl..daha ne isterim ki hayattan..bugünüme bin şükür..

bugünüme bin şükür..

emziren anne diyeti 2(bebeği 9 aydan büyük olanlar)

2011-12-28T22:39:00.003+02:00

Bebek anne sütü dışında beslenmeye alıştıkça emzirme işi eskiye oranla azalıyor tabii ki,bu da daha az kalori kaybetmek demek malesef:)
Bu yüzden de beslenme programındaki besinler azalıyor da azalıyor:)
Bebeği artık ek gıdaya alışmış olan ama emzirmeye devam eden anneler için örnek beslenme program:

sabah:
1 adet haşlanmış yumurta=20 gram kaşar peyniri
1 ince dilim beyaz peynir(30 gram) = 20 gram tulum peyniri
1 yemek kaşığı bal ya da pekmez
2 ince dilim tam buğday ekmeği(50 g)
Sınırsız domates salatalık biber

ara: 1 porsiyon meyve=1 büyük mandalina=1 portakal=1 küçük muz=3 kayısı=1 küçük elma=1 kivi + 1,5 galeta=3 adet eti form karışık meyvalı =3 adet tam tahıllı kepekli bisküvi
öğle:2 köfte kadar kırmızı et(60 g)=120 g tavuk göğsü=1 adet tavuk pirzola=1 adet iglo somon fileto + 2 yemek kaşığı yağsız makarna=2 yemek kaşığı bulgur pilavı=4 yemek kaşığı susuz baklagil yemeği + 4 yemek kaşığı az yağlı susuz sebze yemeği + yarım su bardağı yoğurt+2 ince dilim tam buğday ekmeği
ara: 1 çay bardağı leblebi=1,5 adet galeta +1 bardak ayran
ara:2 adet galeta+4,5 adet eti form pirinç ve mısır patlağı +1 porsiyon meyve
akşam:1 kase çorba=4 yemek kaşığı yağsız makarna=4 yemek kaşığı bulgur pilavı + 2 köfte kadar kırmızı et(60 g)=120 g tavuk göğüs eti=1 iglo somon fileto=140 gram hamsi ızgara/buğulama=120 gram balık ızgara + 4 yemek kaşığı sebze yemeği+ yarım su bardağı yoğurt+ 1 ince dilim tam buğday ekmeği

Bebeği ek gıdaya başlamış olan her anne yukarıdaki listeyi 10-15 gün-bir heves- yapıcak daha sonra her öğünde çorba+sebze+.... hazırlamaktan sıkılıp yavaş yavaş öğünleri atlamaya başlayacaktır.Tıpkı benim gibi:)

Bu yüzden de hazırlaması/uygulaması daha kolay bir liste daha:

sabah:aynı- bu arada bal yerine 5 adet zeytin tüketebilirsiniz. Siyah zeytin olayı malum,piyasada bir çok marka daha parlak görünsün diye siyah zeytini bir çeşit kiyasalla "cilalıyor". Bu yüzden ya çok güvendiğiniz bir yerden edinin siyah zeytini- rengi soluk siyahtan çok koyu mor gibi- ya da siz iyisi mi yeşil zeytin tüketin.

Bu arada hergün aynı şeyleri aynı şekilde yemekten sıkılırsanız diye bir kaç kahvaltı alternatifi:

yumurta tüketmeyip onun yerine kaşar ve beyaz peynirli tost yapabilirsiniz.

bir dilim ekmeğin üzerine kaşar ve bol domates koyup fırınına atın 10 dk, diğer diliminiz de yumurta ve diğer malzemelerle tüketin.

Hiç yağ kullanmadan istediğiniz kadar domates ve biberle tek yumurta kullanarak mis gibi bir omlet yapın.

ara:aynı

öğle:1 kase çorba=4 yemek kaşığı bulgur pilavı=4 yemek kaşığı yağsız makarna=8 yemek kaşığı susuz baklagil yemeği(baklagillle birlikte limon,yeşil biber tüketin bol.) +8 yemek kaşığı susuz az yağlı sebze yemeği +yarım su bardağı yoğurt(yoğurtlu makarna da mis mesela)+2 dilim tam buğday ekmeği(50 g)

ara:14 tane çubuk kraker+3/4 su bardağı ayran

ara: 2 galeta=4,5 eti form pirinç mısır patlağı= 1,5 en büyük boy su bardağı ile yağsız patlamış mısır+1 porsiyon meyve

akşam:2 yemek kaşığı yağsız makarna=2 y.k bulgur pilavı+4 köfte=120 et=120 g tavuk göğüs eti ya da but=2 adet iglo somon=25* gram hamsi tava,buğulama=250 g balık ızgara +yağsız salata+yarım su bardağı yoğur+1 ince dilim tam buğday ekmeği

gece:1 porsiyon meyve+yarım su bardağı yoğurt

bonus: haftada bir akşam hani olur bebeğiniz izin verir de eşinizle film keyfi yapacak fırsatınız olursa gece öğünü ile patlamış mısır öğününü yer değiştirebilirsiniz.böylece ayaklarınızı uzatıp,eşinizle koyun koyuna bir film+patlamış mısır sefası yapabilirsiniz:)

emziren anne diyeti 1(bebeği 4-9 aylık olanlar)

2011-12-28T21:42:00.011+02:00

Beslenmenin çok çok çok önemli olduğunu, herhangi bir hastalık vs durumunda kişilerin zayıflamaya doktor kontrolünde, gerekli tahlil tetkikleri yaptırarak başlaması gerektiğini anımsatmak isterim. Paylaşacağım beslenme programları sadece bir fikir vermesi için...
İşte bebeği 4-9 aylık ( bebeği hala aktif biçimde emen, beslenmesinin büyük bölümünü emerek sağlayan)olan, emziren anneler için örnek beslenme programları:

örnek 1:

sabah kalkınca: 2 adet kuru kayısı
kahvaltı: 1 adet haşlanmış yumurta+1 dilim (30 g) yağsız beyaz peynir ya da 20 g tulum peyniri+3dilim(75 g) tam buğday ekmeği+1 tatlı kaşığı zeytinyağ+3 seytin+snırsız domates salak biber
ara:1 bardak süt+ 7-8 badem+ 5 hurma
öğle:4 yemek kaşığı etsiz sebze+2 adet tavuk pirzola=1 tatlı kaşığı yağ ile yarım göğüs=1 adet baget but=5 adet köfte+ 2 dilim tam buğday ekmeği+ 2 kepçe çorba =6 yemek kaşığı bulgur pilavı=4 yemek kaşığı yeşil mercimek yemeği
ara:1 bardak süt+ 7-8 adet badem ve ya 4 yemek kaşığı yoğurt+1 dilim ekmek
ara:50 gram leblebi+ 1 adet elma
akşam:4 yemek kaşığı etsiz sebze+2 kepçe çorba+2 dilim tam buğday ekmeği+4 yemek kaşığı yoğurt+sınırsız yağsız salata
ara:1 dilim beyaz peynir+1 dilim ekmek(25 g)+1 adet elma

örnek2:

sabah kalkınca:2 adet kurukayısı

sabah:1 dilim yağsız beyaz peynir(30 g)=20 gram tulum peyniri+1 adet simit+5 zeytin

ara:1 bardak süt+2 adet grisini+ 7-8 badem

öğlen: 8 yemek kaşığı etli sebze+4 yemek kaşığı yoğurt+3 dilim ekmek+sınırsız salata

ara: 2 kepçe çorba + 1 elma

ara:1 bardak süt+7-8 badem+2 grisin

akşam:250 gram balık+yağsız salata+3 dilim ekmek

ara:1 portakal+1 elma

lohusa anneye beslenme önerileri

2011-12-28T18:00:00.006+02:00

Oğlumun doktorundan ,diyetisyenden, çevremdeki insanlardan öğrendiklerimle kendi yaşanmışlıklarımı birleştirdim ortaya bunlar çıktı,akılma geldikçe güncellerim bu postu:

9 ayda gelen 9 ayda gider mottusunu benimseyin ve hamilelikte aldığınız kiloları hızlı bir şekilde vermeye çalışmayın. Öncelik her zaman olduğu gibi bebekte ve emiyorsa hala içinizde gibi sizden besleniyor demektir,unutmayın.

Hızlı şekilde kilo verdiren çeşitli diyetlere öncelik vermeden öce beslenmenizi düzenlemeyi tercih edin, hiç olmadı son çare olarak bunları denersiniz zaten.Yani ne bileyim bir hafta nerdeyse aç gezeceğimize 2 hafta beslenmenize dikkat edin.

Doğumdan sonra ilk 3 ay diyet uygulamayın- diyetisyen kontrolünde bile.

Bence bebeğiniz ek gıdaya başlamadan(7. ay) beslenme programına başlayın ve bir düzen oturtun, en azından 6-7 kilo vermiş olun. Çünkü ek gıdaya başlayınca kendinize ayırdığınız zaman dilimi gün be gün azalıyor. Eskiden bebeğinizin beslenme ihtiyacını sadece emzirerek hallediyordunuz, yemek hazırlamak vs zaman alan bir iş değildi. Ancak 7. ayda işin rengi değişiyor. Mutfak bir çeşit savaş alanına dönüşüyor. Rendelenen meyveler, yerlere atılmış minik köfteler vs vs.. Bebeğinizin beslenmesi öyle merkeze oturuyor ki bazen sofrada ne yediniz ne yemediniz anlayamıyorsunuz bile.

Tabii ki deliler gibi su için. Günde 3-4 litre! Hem bol bol sütünüz olur hem de zayıflamanıza yardımcı olur.

Kalsiyum yönünden zengin süt,yoğurt, peynir gibi besinleri mutlaka tüketin.(tabii bebeğinizin dokturu aksini belirtmedikçe)

Her gün 1 adet yumurta, 1 porsiyon etli sebze yemeği ve ya kurubaklagil tüketin.

Kurubaklagil yemeklerini ve bulguru C vitamini açısından zengin portalak,limon ,yeşil biber,taze soğan gibi besinlerle tüketin. ( Mercimek çorbasına boşuna limon sıkmıyoruz yani;)

Yemeklerinizde mutlaka iyotlu tuz kulllanın,tuzu yemeğin pişmesine yakın ekleyin.

Kuru meyve ve kuru yemişler yoğun enerji verirler ve kalsiyum demir açısından zengindirler, abartmadan tüketilebilirler;)

Çay mümkün olduğunca az içilmelidir-malum kansızlık belası. Bu benim için e zor maddelerden biri,unuudum yitirmedim bir gün bir bilim adamı çıkıp diyecekki senelerdir insanları boşuna çaydan mahrum ettiniz, aksie şuna buna iyi geliyor,kansızlıkla da alakası yok;)

Çay içmeyim de ne içeyim diyenlere cevap: ıhlamur,papatya,rezene,kuşburnu yani her çeşit bitki çayıiçin.. yaşadığınız yerde starbucks varsa kafeinsiz kahve ile yapılmış latte için, yoksa kendiniz evde yine kafeinsiz kahve ile süt kulllanarak kahve yapın,için sıcacık..

burda hemen en sevdiğim bitki çayının tarifini vereyim:ıhlamur, elma kabuğu, ayva kabuğu(bunları gidip almayın sakın ha, meyve soyduğunuzda aranları koyun gitsin),çubuk tarçın, karanfil, minik parça meyan kökü, azıcık toz zencefil. mis misss..tabii damak zevklerimiz benzerse;)

Şeker yerine pekmez kullanın, şeker dediğiniz nerdeyse bir kimyasal,hem zararlı hem de boş enerji kaynağı.

Sigara ve alkol kullanmayın.

Doğum sonrası kilolarınızla kafayı bozmayın. Bizim toplumumuz çok acımasız. Her doğum yapmış kadına yine kadınların yaptığı can sıkıcı "espri"ler var: "aa birini içerde mi unuttular, aaa sen daha doğum yapmadın mı" gibi gibi.. Bunu neden yapıyorlar bilmiyorum. Bir de " bir an önce kilo ver, bak eşinin de sana ihtiyacı var" gibi zırvalayanlar varmış ki iyi ki bana denk gelmediler.Diğer uçta da bu kiloları hiiiç önemsememe ve hatta benimseme durumu var, o da ayrı bir vaka. Diyeceğim o ki..Ne o uçta olun ne bu.. Yavaş yavaş , dikkat ederek kilolarınızdan kurtulun ama bunu hayatınızın merkezine koymayın.

Etrafınızdakilerin tatlı, helva zart zurt süt yapar, sütün çeker gibi zırvalıklarına taviz vermeyin.

Tabii ki abur cubur yemeyin.

Yazmak kolay,uygulamak zor:)

doğumdan sonra kilo ver(eme)me

2011-12-28T16:51:00.004+02:00

Herşey aklıma gelirdi de bir gün beslenme programı/zayıflama üzerine bir yazı yazacağım aklımagelmezdi. İşte o büyük gün bugün!!

Aslında hemen her kadın gibi ben de yaşadığım kadarlık ömrümde hep üzerimde olan 5 kilo fazladan şikayetlendim durudum. İşin ilginci 57 iken de bence 5 kilo fazlam vardı 65 iken de:) Sanırım göze alışıyor birşeylere,şimdi kendimi 52 kilo hayal bile edemiyorum:)
Bebek sahibi olduktan sonra başka bir çok konuda da olduğu gibi bu konuda da eskiden sadece şımarıklık ettiğime karar verdim. Benim kilo fazlam falan yokmuş, mis gibiymişim işte.Tekrar o hale dönsem bana yeter(şimdilik).
Neyse ; gelelim bu bebek sahibi olma sürecinde alınan kilolara.Hamilelik boyunca dikkat ettim ettim ettim ettim.. ve sonraaa.. doğuma sadece 3 hafta kala izne ayrıldım!işte ne olduysa orda oldu! Allahım bir keyif bir keyif.. Benim gibi çok afedersiniz eşek gibi çalışmaya alışmış biri için 3 hafta ne demek biliyormusunuz??Hemen Tunalıdaki çok gizli korsan cd cime gittim, bir dolu film, dizi aldım.Hamileliğin son dönemi sıkıntılıdır falan derler, benim bunu düşünecek ya da irdeleyecek lüksüm olmadı hiç açıkçası, tabii ki koskoca bir göbekle 8 saat ders anlatmak zordu, ter içinde nefessiz kalıyordum bazen ama, yapılacak bir şey yok, karşımdakiler de birinin gözünün nuru evladıydı ve hazırlandıkları bir sınav vardı..Neyse efendim;e zaten mutluluk hormonlarım tavan yapmış, yayıldım tv nin karşısına bütün gün,bir elimde damak diğer elimde koca bir kova dolusu patlamış mısır yedim allah yedim. Ha bu arada işle ilgili yaşanan bazı şeyler azıcık bir tansiyon problemi yarattı ve jinekoloğum da bebeğin kilo alımı yavaşladı, bol bal vs tüket dedi mi. Al sana bahane:) Yedim de yedim arkadaş( hala hiç pişman değilim). Sonuç: son 3 haftada alınan 7 kilo!! Al buyur burdan yak:)
Etrafımdakiler " aa hiç üzüle zaten bebekle bir suyu bilmemnesi 8-10 kilosu gider bunun" dediler. Cık. Külliyen yalan. Gitmedi arkadaş, hatta tartıya göre bebeğin tamamı bile çıkmadı içimden. Zaten hala bir şişşiş böyle, ödemi atamamış tabii beden.. Neyse ilk 3 ay oydu buydu derken ödem indi,az daha hafifledim sanki ama... hala 13 kilo fazla vardı!Yine etrafımdakiler "emzirirken kiloların kendiliğinden gidecek, sen hiç dert etme bunu, yemene bak" demişti. Ben de yememe baktım.Bir allahın kulu da çıkıp emzirirken iştahın da çok açılacak ama demedi yahu,olacak iş değil. İşte o günlerin birinde nutella kavanozuyla olan ilişkimiz başladı. Gece gündüz tenhalarda buluşuyorduk, gizli gizli sevişiyorduk resmen. Sonuç: + 2 kilo! Oğlum 4 aylık olduğunda ve gaz denen illeti artık nerdeyse tamamen aştığımızda resmen yüzüm gözüm açıldı ve aylar sonra bir aynaya bakabildim.Rezalet! O günlerde gittiğim iç hastalıkları doktoru da başka bir sebepten bir diyetisyenle görüşmem gerektiğini söyleyince.. ver elini -diyet değil -beslenme programı.( diyete diyet deyince kızan bir diyetisyene gittim evet,az asabi ama işinde süperdi)
Bazıları diyetisyenlerin herkese aynı listeyi verdiğini diyetisyene para vermeye gerek olmadığını söylüyor. Belki bir açıdan doğru. Ama işin açığı bazen de o verdiğiniz para sizi disipline ediyor. İşin püf noktalarını kaptıktan sonra aylarca para dökmeye gerek yok azıcık oto kontrol sağlayabiyorsanız.( tabi çoook uzun soluklu programlarda insanın kendini disipline etmesi çok zor, kendi kendine 80 kilo veren bir insan olamaz bence)
Hey allahım altı üstü bir diyet listesi yazıcaktım şuraya, her zamanki gibi uzattım da uzattım. Neyse; onu ayrı bir konu yapayım bari.

Ha bu arada böyle ahkam kestiğime bakmayın, ben yine diyetteyim, hala 5 kilo fazlam var doğumdan kalan. Bi de doğumdan önceki 5 kilo. poff:)

ek gıdaya başlarken

2011-12-13T15:02:00.009+02:00

"Ek gıda" bebeği 4 ya da 6 aylık olmuş bir çok anne için kabusa yakın birşey. Bebek yedi/yemedi kısmını saymazsak çok da karmaşık bir iş değil bu özünde. Her konu gibi bunun da genel doğruları var;siz o doğruları alıp kendi hayatınıza entegre ediyorsunuz.

aslında en en en önemli şey şu:

Bu bebeğin annesi sizsiniz ve hiç ama hiç kimse bebeğin ne yiyebileceğini sizden iyi bilemez.Yani yine anneler herşeyin en iyisini bilirler.. Ancak bu size sonsuz bir özgürlük tanımaz.Onca araştırma,çalışma boşuna yapılmıyor. Bebeklere 1 yaşından önce bal vermeyin derken doktorların bir bildiği var.Size tanınan sınırlar içinde özgürsünüz ancak..

Ek gıdaya başlamak bence bir annenin önce ruhen hazır olması gereken bir olgu bence.Aylar boyu gecesi gündüzüne karışmış,kocasıyla ilişkisi yeni bir boyuta girmiş,hormonları çıldırmış olan bir kadının bebeğini artık emzirme dışında bir yolla beslemeye çalışması malesef toplumda bir çeşit sınav gibi algılanıyor. Ve yine malesef bu kötülüğü her zamanki gibi biz kadınlar yapıyoruz birbirimize..(aynı şikayet ettiğimiz tüm erkekleri bir kadının yetiştirmiş olduğu gerçeği gibi)

Karşılaşılması muhtemel yaklaşımlar şöyle:

1. Bebeği bir an önce ek gıdaya başlatmaya çalışan zihniyet: Bu zihniyet üç tipte karşınıza çıkar:

a)" Bebeğin 3 aylık olunca hemen birşeyler tattırmaya başla,alışsın ."diyenler.

b)"Ek gıdaya başlamak için sakın doktoru dediği gibi bebeğin 6 aylık olmasını bekleme.Koca çocuk oldu yahu artık o,4 aylık oldu mu başla şöyle yavaştan püre çorba falan, 6 aylık oldu mu artık herşeyi yer o. Yeni moda işler bunlar böyle 7. aya kadar beklemek,bak bilmemkim senin gibi doktor sözü dinleyip beklemiş 7. aya kadar,şimdi çok pişman,bebek hiç birşeyi yemiyor.Neden?Ay alışmadı ki ayol,nasıl alışsın bebek?" diyenler

c)"Emdi emeceği kadar o,yeter,bunan sonra bir besleyici değeri yok zaten anne sütünün,yap sen şu bebeğe mis gibi bir et suyuna şehriye çorbası , bak görüceksin ne gece uyanması kalıcak ne başka derdi.Akşam yatmadan önce de yedir pirinçunlu muhallebiyi,sabaha kadar sen sağ ben selamet." diyenler

a)Ben bebeklere bu kadar erkenden birşey tattırmanın hatta genel kullanımıyla yalatmanın annelere ne tarz bir duygu yaşattığını kavrayamadım bugüne dek.Bir anne olarak ona dünyanın en eşsiz,en değerli,en ona has besinini -sütünü- verirken 2 aylık bebeğimin kayısı yalaması beni neden mutlu etsin ki?Emzirebildiği için mutlu olanı anlıyorum ama bunu değil..Ben de her anne gibi 6. ayımızın son günlerinde tatlı bir heyecana kapıldım, bizimle aynı yemekleri yiyecek olması tabii ki çok mutlu etti.Neden?Çünkü zaten artık son 10 gündür elimizde ne görse atlıyordu. Belki bir anlamı yoktu, ama olsun. Anne olarak bebeğini elindekine atlarken görünce "canı istedi" hissine kapılıyor,onun da yemesini istiyor ve yediği bir kayısıyla mest oluyorsun Ama üzgünüm daha gözleri bile tam açılmamış 2 aylık bebek çin aynı şeyleri söyleyemeyeceğim.Eskilerin dediği gibi..Herşeyin bir zamanı var.

b)En üzülerek dinlediğim iyi niyetli anne tavsiyelerinden biri bu: ek gıdaya geçmek için 6 aylık olmayı bekleme,sonra yemez..Öyle çok anne gördüm ki bebekleri 4 aylık olunca doktorun söyledikleriyle etrafın söylediklerinin arasında sıkışan. O kadar çok insan bu şehir efsanesini fısıldıyor ki insanlar "bir bildikleri var heralde,ya çocuk gerçekten yemezse , ya dedikleri gibi olursa ne yaparım" gibi düşüncelerle bir orta yol bulmaya çalışıyorlar.Bebeğin yemesinin ya da yememesinin bununla alakası yok.Anne sütü alan ve kilo alımında problem olmayan bir bebek için en doğru zaman 7. ay.Bebeği "yemeyen" anneler nedense buna bir sebep bulma çabalarında ek gıdaya başlamak için geç kalmış olmayı öne çıkarıyor-sanki tek aktör bu olabilirmiş gibi..Her neyse böyle bir şey yok..Bilimsel yanı zaten yok,anlatılan deneyimleri de ciddiye almıyorum.

c)Anne sütünün ne mucizevi bir besin olduğu aslında ayrıca kocaman bir yazı konusu. Hiç bir besin bunun yerini tutamaz,hele önüne hiç geçemez.Damlasını ziyan etmeden..

2.Bebeğin yemesi ya da yememesini annenin aşçılığına bağlayan zihniyet:Çeşitli cümlelerle karşınıza çıkabilirler: "Acaba elinin lezzeti mi yok?Aaa yoğurt çorbasını yemedi mi ben bir çorba yaptın dün vallahi kızım nasıl yedi.."Tüm bu iyi niyetle söylenen laflar karşı tarafa şu şekilde ulaşır : Güzel yapmış olsaydın bebek yerdi.Ne kadar sinir bozucu olduğunu söylemeye sanırım gerek yok:)

3." Biz bunları yiyerek büyüdük,hiç birşey olmaz,ben veriyorum herşeyi" zihniyeti:İşte en en en tehlikelisi bu.Bunlar,kendilerinin yanlış yapıyor olması yetmezmiş gibi sizi pimpirikli olmakla,çocuğun üzerine fazla düşmekle,bu işi takıntı haline getirmekle suçlayanlardır. En sık kullandıkları cümle "biz koca bir nesil böyle büyüdük ayol,ne oldu,bir şey mi oldu" dur.(iç ses: oldu ve olan şey apaçık ortada) Çok acı.. Benim annem de bana 15 günlükten itibaren yumurta vermiş.Birşey olmazdan anlaşılan şey ölmemekse evet ölmedim,yaşıyorum. Onun dışında bunun neye yol açtığı ya da açacağı hakkında hiç bir fikrim yok. Kimbilir her zaman şikayetlendiğim fazla 5 kilomun yegane sebebi budur,olamaz mı,olabilir:)Diyeceğim o ki; hayatta karşılaşılan herhangi bir sağlık sorununun temelinde bebeklik dönemi beslenmesinde yapılan hatalar olabilir.Üstelik de bu tarz durumların bir sınırı yok ki..Benim için "aman ne olucak sanki,hiç birşey olmaz " denen şey sizin için çook uç bir nokta olabilir. Bu yüzden de herkes doktorların,bilim adamlarının söylediklerini dikkate alsın ve bebeğe kendi kafasına göre bişeyler vermesin.(bence;)

4.Çocuğa bir an önce çikolata,çay,şeker verme meraklıları:"Annesiii, daha çikolata yemeyecek mi bu çocuk, bak oğlum çay,hüppp,ımmm,çok güzel.." Hey allahım ya:) Sanırsın ki dünyanın en faydalı besinlerine özendiriyorlar. Bunun bir adım ötesi parkta bahçede hiç tanımadığınız insanların çocuğunuza sizden izinsiz şeker,jelibon ve vermesi ve "canı ister çocuğun" açıklamasını getirmesi.Bu insanlar aynı zamanda ilk bir kaç gün meyve püresini kabul ettiği gözlemlenen bebeğe hemen pasta börek vermeye meraklıdır ki sanırım literatürde 6 aylıkken kıymalı pide, pasta,börek yiyen başka bir memleketin çocuğu yoktur:)Pofff;)

5. "Ben bebeğime herşeyin en güzelini en doğalını veriyorum " u abartan zihniyet:Her anne bebeğine herşeyin en güzelini sunmak ister.Belli bir bilincin üzerinde olan herkes bebeğin kavanoz mamalarıyla büyütülemeyeceğini, miss gibi ev yemekleri yemesi gerektiğini,sebzenin meyvenin en güzelini bulmanın onlar için çok şeyi değiştirdiğini bilir. Ancak bazen hayat başka şeyler sunar insana. Mesela bebeğiniz hasta olur ve bırakın bir şey yemeyi emmeyi bile reddettiği olur. Anlaşılmaz biçimde tek kabul ettiği şey, kavanoz mamadır;verirsiniz.Lami cimi , sebebi şusu busu yok yahu,direkt verirsiniz işte.Tek istediğiniz çocuğunuzun boğazından iki lokma birşey geçmesidir, verirsiniz.Bazen dışarı çıkarsınız, bir bakarsınız onca emek hazırladığınız yemekleri evde unutmuşsunuz.E ne olucak?Mecbur yakın bir marketten kavanoz mama alır verirsiniz. Örnekler çoğaltılabilir. Her anne bunu vereceğine kendi yemek yapsa daha iyi olacağını bilir ama bazen bunu tercih eder-ki bu kimseyi ilgilendiren bir konu değildir. Bu yüzden de hangi marka kavanoz maması alsam diyen anneye ""aaa kendin yapsana,ben hep kendim yaparım,tazecik" diyen "anne" lere bakışım pek de sevimli değildir.Yanlış söyledikleri için değil, bir başka annenin işine bu şekilde karışma cüretini gösterdikleri için.Bu konu her annein kendi içinde kendine vereceği hesaba bağlı,bir çeşit vicdan muhasebesi yani.Artısı eksisi ortadadır,ölçer biçer,o an çin bir karar verirsiniz.Hepsi bu.

6.Felaket tellalları: İşte bir tehlikeli grup daha:

Şimdiiii..Bebek doğar.E tabii anne şaşkın,malum.

Bu insanlar aniden konuşmaya başlar:

"Sütün var mı sütün? Helva ye,bulgur ye,onu ye, bunu ye, sütün olmaz vallahi sen böyle yaparsan.Kaç gün oldu doğum olalı,hala çok az sütün,allah allah neden acaba?Yeni anne dediğinin bir sütü olur sıktın mı duvara fışkırır,seninki süt bile sayılmaz,su gibi,doyurmaz bu bebeği,senin sütün yağlı değil,sütün yaramıyor,10 dakika bir memeden sonra 10 dakika diğer memeden emzir,öyle emip durmasın aynı memeyi,sütünü sağma,sağarsan biter, biterse bebek aç kalır.." vs vs vs..Offf yazarken şiştim vallahii.Aynı insan grubu ek gıdaya gerçer geçmez şunları demeye başlar: "Sen başladın buna ama hadi bakalım,sütün biter artık senin,daha gelmez,emmez bu çocuk daha..."

Bence annelerin süt hakkında konuşması yasaklanmış olsaydı emzirememiş annelerin %90 ı bol bol emzirmişti bebeklerini.İnsanların konuşmaları öyle rahatsız edici ki, sütün tek kaynağı olan yüksek moral bol uyku gibi faktörler güme gidiyor arada hep.Bir çok anne biliyorum etraftakilerin abuk sabuk konuşmalarıyla gün be gün daha kötü hisseden ..O kadar haklılar ki...Benim, hamileliğim esnasında süt olmaması gibi bir durumdan haberim bile yoktu.(iyi ki de yokmuş)Doğa kanunu gereği ,doğumdan sonra sütüm olucak işte diye düşünmüştüm hep. Hatta doğum esnasında alınan kilolar bu sütü yaparken gidecek, beden - kıtlık durumuna bile hazırlıklı olucak şekilde genişlerken -depoladıklarını emzirirken harcayacak diye düşünmüştüm.Şükürler olsun öyle de oldu.Aylar aylar sonra bile ,annelerin üzülerek sordukları soruları,insanların onları farkında bile olmadan sordukları bu tarz sorularla demotive etmelerini gördükçe çok üzülüyorum.Süt gelmemesi bambaşka sebeplerden de olabiliyor ama bir bunu bazen bir kadının diğerine yaptığını bilmek..çok acı.

7.Blender düşmanları:Ek gıdaya başladınız başlamak üzeresiniz.Bebeğiniz ömrü hayatında anne sütü/formül mama dışında birşey almamış.İşte o ses:Sakınnnnnn meyveyi sebzeyi blenderdan geçirme,mazallah sonra pütürlü yiyemez.Rendelerseniz meyveleri yine de tabii kıvamı püre olaz tam,verirsiniz bebeğe,hoopp geri çıkarır..Daha besin denen şeyle yeni tanışmış bebeğin odağı bu mudur allahaşkına.Yiyemiyorsa yazık, rendelenmiş şekilde ,geçirin gitsin yahu blenderdan..bir alışsın azıcık birşeyler yemeye.Sonra yavaş yavaş blendardan rende vs ye geçersiniz.Sabır işi bu,1 ay sonra herşeyi yemiyor ki aniden bebekler. 6-9 arası zaten sadece alışma süreci.Ben demiyorum ki 10-11 aylıkken hala blenderdan geçin ama ilk zamanlar için bence kullanılabilir bir alet:) Anne zaten bebeğinin tepkilerinden anlar artık rende yiyip yemeyeceğini.

Bu konuda arkadaşıma ahkam kesiyordum bir gün,"ne olucak allahaşkına, sen hiç 5 yaşında hala püre yiyen bir çocuk gördün mü ,geçir blendrdan rahat ol vs" diye diye atıp tutuyordum.Cevap geldi karşıdan: Gördüm, kuzenimin bilmemnesi 9 yaşında hala sadece püre yiyor!!!! Amaninn zort olduğumun resmiydi yani:) Neyse canım, bunda başka faktörler de etkendir diye yatıştırdım kendimi: Velhasıl..Her şey tadında..Sonsuza dek değil ama kısa bir süre,blendera evet ;)

(bir de tabii bebeğin besinine metal temas etmesi durumu var ki ona şimdi hiiiç giremeyeceğim.)

E daha ne diyeyim:)Benim de bunlardan biri ya da birkaçını yapmadığım ne malum:D

ilk kar

2011-12-09T22:49:00.002+02:00

Ankara'ya bu kışın ilk karı düştü.. en sevdiğim..
iki adım ötemde çamlara düşerken musmutlu kar taneleri ben de gülümsedim sebepsizce.. oğlumu düşündüm..doğduğu günü anımsadım,evlendiğimiz günü anımsadım..kar bana hep mutluluk getirdi, hep karşılık verdi sevgime..

bu kış da yine..sıcacık sar bizi..

favori oyuncaklarımız 0-6 ay

2011-12-09T17:55:00.016+02:00

Oyuncaklar konusunda düşündüklerimi daha önce oyuncak seçimi yazımda dile getirmiştim.Orda da söylediğim gibi aslında hangi çocuğun hangi oyuncağı benimseyeceği pek belli değil , alıp denemekten başka çare yok:)

İlk aylarda oyuncak diye tanımlanan şeyler ilginç aslında:

Tiny Love Çift Taraflı Yatak Kenarı Kitabı: Oğlumun gazla geçen ilk üç ayında yegane "oyuncak"larından biriydi bu.Siyah- beyaz - kırmızı olan tarafı henüz net göremeyen ve ancak kontrast renkleri algılayabilen bebekler için düşünülmüş,ben de çok sevmiştim oğlum da:)

Tiny Love Tekmele Oyna Oyun Halısı: İşte en en en sevdiğim, bana azıcık nefes aldıran, bakıp bakıp ne var ki bunda bebeğin ilgisini çekecek dediğim, oğlumun mutluluk çığlıklarıyla şaşkına döndüğüm ca'nım oyuncak:) Her bir oyuncağıyla tek tek oynadı,her birini ayrı ayrı sevdi. Arada başka oyuncaklar astık üzerine..Hele o kıytırık yaprak yok mu yaprak..Ah ah neler borçluyum ben o yaprağa,gönül borcum var resmen.O yaprakta ne bulduğunu hiç anlamadık ama bir kurtarıcı gibi onu nereye gitsek yanımızda taşıdık. Sonuçta oğlumuzun Yaprak adında birine aşık olacağına kanaat getirdik:) İlerleyen zamanlarda bu ismin aslında bizim aşk hikayemizde de bir rolü olduğunu farketttik,daha önce nasıl oldu da aklımıza gelmedi dedik, hani bir de kızımız olursa bir gün onun adını Yaprak koyarız diye düşündük ama neyseki gün geçtike gözümüz korktu bu fikirden ve tümünden vazgeçtik:)

Çıngıraklar-Diş Kaşıyıcılar:El-göz kordinasyonu, sağ el -sol el kullanımı için pek bir önerilen oyuncaklardan çıngıraklardan piyasada onlarca çeşit var. Biz de sıkıldıkça yenisinin denedik,çoğunu dişledik.Bazıları tahta bazıları plastik türevi bunların. Ben bir kaç kez tahta olanlardan almaya teşebbüs ettim, daha sağlıklı oldukları için, ama..içime sindiremedim. ağır geldiler,kafasına gözüne çarpıp durduğu şeyler daha hafif bir materyal olsun istedim.Bir de tabii bunlarda çeşit çok daha azdı(arz-talep) ve renkler vs diğerleri kadar göz alıcı değildi. Velhasıl elimden geldiğince bpa0 olanları tercih edip tahta olanlardan almadım.Pişman değilim;)

Playgro Titreyen Zürafa: Oğluşun ilk aylarında en en en sevdiği oyuncaklardan. Bunun ayaklarında ne bulduğu hakkında en ufak bir fikri yok, dakikalarca bir o yanına bir yanına bakıyor,çekiştiriyordu.Oğlumun Zülfü'sü, kuzenine de Zülfiye olarak hediye edildi:)

Bizim en sevdiklerimiz bunlardı. Şimdi arada bir görünce hüzünleniyorum..

drew barrymore

2011-12-08T17:08:00.003+02:00

Sevgiliyle izlenecek filmler listesinde üst sıralarda yer alan iki filmde de Drew Barrymore var:

Birisi daha önce de bahsettiğim Music and Lyrics diğeri ise 50 First Date , ya da daha şirin olan Türkçe adıyla 50 İlk Öpücük.
Her gün hafızası sıfırlanmış biçimde uyanan bir kız ve ona aşık olan bir adamın öyküsü bu.

Şu çocukluğumuzun efsane filmi E.T de oynayan küçük kız da aslında Drew Barrymore.Ancak pek içiaçıcı bir hayatı olmamış. O yaşta gelen şöhret ve ilgiyi kaldıramamış olacak ki 12 yaşında kokain bağımlısı olmuş,ne acı:(Neysi ki yeni bir başlangıç yapabilmiş ve seçtiği roller bu eski imajından kolayca sıyrılmasına olanak sağlamış.

hugh grant

2011-12-08T16:29:00.006+02:00

Kendisi yıllar yıllar önce yaşadığı malum olaydan sonra bir çok espriye kaynaklık etmişse de ben oynadığı karakterleri sevmeye devam ediyorum.Bulunduğu filmler içimi ısıtıyor,seviyorum.Bir saf aşık, bir hayat ne güzel moduna giriyorum -ki açıkçası daha ne isterim bu saçma koşuşturmaların içinde.

Benim favorim About a Boy..Sonundaki killing me softly sahnesi beni öldürmeyi başarmıştı vallahi..

Bir diğer favorim ise Music and Lyrics . Drew Barrymore ile oynadıkları bu filme de Fletcher rolü ve poposuyla kalbimi çalmıştı tekrar;)

Yeni yıla sayılı günler kala klasikleşmiş yeni yıl filmlerinden birinde de yine o var: Love Actully.Hem de İngiltere Başbakanı rolünde vallahi;)Bunun da müzikleri enfes.

Başka başka... Hımm Bridget Jones serisinde var tabii ki de ama o karakteri kim ne kadar sever tartışılır:)

Ha bir de Two Weeks Notice diye bir film vardı Sandra Bullock la oynadıkları,onu da çok sevmiştim ben.

Aman tanrım nasıl unuturum??Tabii ki Nothing Hill var Julia Roberts ile!! Bu filmi izleyip de Nothing Hill e gitmek istemeyen ya da minik bir kitapçı dükkanı açmak istemeyen var mı aranızda?(bir gün mutlaka part time da olsa kitapçıda çalışacağım,içimde kalıcak yoksa.)

Gördüğünüz üzere rahatlıkla bir Hugh Grant haftası yapılıp her gün bir filmi seyredilebilir keyifle. Ben bunların çoğunu en az iki kez izledim,sanatsal bir değerleri falan olduğu için değil,sadece samimi bulduğum,beni güzel duygularla sardıkları için.

Roberto Benigni&Nicoletta Braschi

2011-12-08T15:45:00.008+02:00

Life is Beautiful u ilk izlediğimde Ankara' ya yeni gelmiştim(1998),malum üniversite işleri..Bahçeli On Sineması'nda -ki artık sanırım öyle bir sinema salonu yok,sinemalar alışveriş merkezlerinin tekeline girdiğinden beri- büyülenerek izlemiştim.. O zamanlar Ankara'yı keşfetmenin dışında bir taraftan da Almanca hazırlık okuyordum ve film boyunca bazı sözcükleri hatta cümleleri anlayabilmiş olmak beni kolayca İtalyanca öğrenebileceğim konusunda heveslendirmişti. Tabii bunlar hazırlığın ilk günleriydi..İlerleyen günlerde zaten Almancayı da bir türlü öğrenemediğimi ayırt edecek ve halihazırda Almanca bilen birinin kolayca İtalyanca öğrenebilceği hayalinden vazgeçecektim:) Ne yazık ki..(İlerleyen zamanlarda İtalya bağlantılı tüm hayallerim suya düşecekti;)

Herneyse..
Life ise Beautiful ya da daha romantik adıyla La vita é bella Roberto Benigni&Nicoletta Braschi ikilisiyle tanışmamı sağlamıştı.Temelinde Yahudi Soykırımı olan bu filmde garson Guido (Rpberto Benigni) oğlunu ve karısını(Nicoletta Braschi) bu şiddetten daha doğrusu onun etkilerinden uzak tutabilmek için acı gülümsemelere yol açan oyunlara başvuruyordu.Ben çok sevmiştim..

Seneler seneler sonra bu ikilliyi bu sefer sevgilimle (kendisi artık kocam olur;) ) evimizde televizyonun karşısında pijamalarımızla yayılmış vaziyette izledik-ki ben bunu sinemadan daha çok severim.Bu sefer filmin adı Tiger and The Snow du. Alakasız olucak biliyorum ama snow sözcüğüne bayıldığımdan bahsetmişmiydim hiç birşekilde?Çok çok çok seviyorum bu sözcüğü..neden bilmiyorum..Pamuk Prenses 'in orjinal adı da snow white biliyorsunuz di mi..çook romantik bir sözcük bu,yüreğime dokunuyor derinden..sebepsizce..

yine savaşın,zorlukların içinde bir aşk..ve Pers Edebiyatı'na kendimce hakettiği değeri geri vermemi sağlayan araştırmaların esin kaynağı..

Öyle bir sahne var ki bu filmde..kazınıyor insanın zihnine tek kelimeyle bir anda..

Kış bitmeden her ikisini de ne yapın edin izleyin derim..

oyuncak seçimi

2011-12-03T12:15:00.007+02:00

"Çocuğa verilebilecek en güzel hediye onunla oyun oynamaya ayrılmış zamandır."

Oyuncaklar konusunda 10 aylık annelik deneyimimden benim süzdüklerim şunlar:

Bebeği saatlerce oyalayacak(evi derleyip toplamaya ya da yemek yapmaya olanak sağlayacak kadar) mucizevi bir oyuncak yok.(en azından şimdilik yok-benim hala umudum var)Süper bir oyuncak, inanılmaz ilgisini çekti dediğimiz(başka bir yazımda benim de diyeceğim )oyuncakların süresi yaklaşık 10 dakika.

Oyun oynadığını benim oğlum sadece 1 aydır farkında. Kendi kendine oyunlar keşfediyor- yatak başına tutunup kendini hooop diye bırakma, yatakta oturuken kendini kendini geriye atıp düşme,tekrar kalkma ve aynı döngünün başlaması , gibi gibi.. Onun dışında genelde oyun=yeni şeyler keşfetme şeklinde gerçekleşiyor. Bu yüzden de bebekler aldığımız oyuncaklardan çok etraftaki çer-çöple ilgileniyor. Çocuk haklı, aldığımız oyuncağı da görmemiş daha önce mutfaktaki kepçeyi de:) Şimdi onun yerine kendimizi koyup düşünelim: Elimizde bir kepçe ve bir oyuncak halka var. Birini annemizin elinde sık sık goruyoruz, diğeri ise elimize tutuşturuluyor ve onunla oynamamız bekleniyor?!! E yani tabii ki kim olsa kepçeyi seçer, diğeri ne anlamsız geliyordur:) O zaman ne çözüm ne? Tabii ki çocukla birlikte oturup oynamak. Evet bazen sıkıcı bir hal alabiliyor, bir kuleyi defalarca yapmak ve yıkılmasını izlemek ama. Kimse ebeveyn olmanın kolay olduğunu söylemedi zaten:) Tabii bu arada çözüm ne diye sorunca çocuğun evdeki araç gereçle oynaması bir sorunmuş gibi algılanabilir. Asla!Aksine; bu, istenen/beklenen bir durum. Bebeğin evi keşfetmesi kadar güzel bir şey yok, ileride kendi kendine oyunlar kurabilmesi için illa oyuncaklara değil hayal gücüne ihtiyacı olduğunu kavramasına da yardımcı olabilecek bir durum bu. Ancak.....Evi oyuncak çöplüğüne döndürmeyi ne kadar doğru bulmuyorsam bebeklere oyuncaksız bir dünya sunulmasını da doğru bulmuyorum ben. Yıl itibarıyla 31 yaşındayım ve benim hala bir dolu oyuncağım var-ki bunların içinde beni saatlerce oyalayan,en sevdiğim de internet:) İnternet, cep telefonu, play station vs vs.. Bunlarla hala oynuyoruz sonuçta! Eskiden anneme "pofff,çok sıkıldım anne" derdim. O da bana bazen "istersen sehpaların tozunu al" derdi:) Bebeklere oyuncak almadan sadece evdeki ıvır zıvırla oynamasını istemeyi/beklemeyi biraz bu durum gibi buluyorum ben.Eşek kadar olmuş ben bile oyuncaklarımla oynamadan günü geçirmiyorum sonuçta. Neden kendi çocuğumu bundan mahrum edeyim ki? Oyuncaklar yürek ısıtır di mi sonuçta:) Oyuncaklar bilinçli seçildiğinde bebeğin gelişimini çok güzel destekliyor bence.

Bir oyuncak bir çocuğun ilgisini çektiyse bu sizin çocuğunuzun da ilgisini çekeceğini garantilemez. En doğrusu annenin farklı tavsiyeleri alıp,kendi çocuğunun ilgisinin yoğunlaştığı noktalarla kesişen oyuncakları seçmesi sanırım..Ancak bazı oyuncaklar var ki gerçekten hemen her çocuk bayılıyor! Sanırım o oyuncak firmasının ar-ge bölümünün başarısı bu da:) Ha burda bi de "benim bebeğim kendi oyuncağını kendi seçer" yaklaşımı var ki bazen şarlatan durumuna düşürebiliyor insanı. Bebek 6 ay ve üstüyse hadi tamam, gerçekten de az buçuk fikir alıyorsunuz oyuncakla bir 5-10 dk zaman geçirdiğinde, ama ben 2 aylık bebeğe iki alternatif sunan anneler gördüm oyuncakçılarda): puaaa,şimdi bile gülüyorum, yahu daha net biçimde göremiyor bile o bebek, neyi seçecek allahaşkına, bunu yaparken ki ciddiyetleri de ayrıca komik:)Kitapta "bebeğinizin fikirlerine saygı duyun,onu ayrı bir birey olarak algılayın" cümlesinin altını çüzüp hayata aktarmak bu değil sanırım:)En azından bence değil..

bu bir hiciv yazısıdır: çocuk doktoru ne iş yapar?

2011-11-23T16:43:00.013+02:00

Hamileliğim son döneminden itibaren çevremdeki insanlar ağız birliği etmişcesine aynı soruyu sormaya başladılar:

"ee iyi bir çocuk doktoru bulabildiniz mi?"

Tabii ben o zamanlar henüz o tuhaf yeni anne hormonlarından salgılamıyordum ve benim için doktor her normal insan için olduğu gibi hastalanınca gidilen ,tıbbi yardım alınan kişiydi. Olayın renginin çocuk doktorları için çok farklı olduğunu anlamak çok da uzun sürmedi. İşte annelerin çocuk doktorlarından beklentileri:

1. Her yeni gelişmeden haberi olsun, en son trendleri çocuğa uygulasın.

2.Güleryüzlü olsun,biz sormadan da konuşsun da konuşsun,anlatsın da anlatsın..

3. Çocuğun gelişim dönemleri hakkında ayrıntılı bilgi versin.Bebeğimiz tam olarak ne zaman döner, ne zman emekler hepsini hepsini hepsini bilsin. ,İsterse anne babanın gen haritasından falcılık yapsın ama sonuçta bilsin de bilsin,illa ki bilsin.

4.Çocuğun hangi dönem hangi oyuncakla oynaması gerektiğini söylesin,mümkünse piayasa araştırması yapsın,hangi markanınki daha iyidir,hangisinin fiyat-kullanış ilişkisi daha akılcıdır bilgilendirsin.

5. Her arandığında ulaşılabilsin. Gece-gündüz-tatil farketmesin bizim acil bulduğumuz her anda elimizin altında olsun.ACİL sözcüğünün tanımı biz annelerin acil olarak tanımladığı durumlarla değiştirlsin.Mümkünse aynı Amerikan dizilerindeki gibi biz onu arar aramaz bize" siz en yakın hastaneye gidin,ben hemen oraya ulaşıyorum" desin ve biz gittiğimizde bizi kapıda ekibiyle karşılaşın.( 38 derece ateş tabii ki acil bir durumdur,kim aksini iddia edebilir;)

6.Çalışma ortamında oyun alanı olsun. Bu oyun alanında sadece sağlıklı çocuklar olsun. Hasta çocuklar için ayrı bir oda olsun.( kendi çocuğu o odaya alınmak istenince surat asılabilir,benim çocuğum altı üstü nezle, ne demek böyle tecrit etmek,psikolojisiinin bozuyorsunuz yavrumun diye kızılabilir,o ayrı)

7.Ek gıdaya geçişte her şeyi ama herşeyi bilsin. Hayır hayır sadece bebeğe asla verilmemesi gerekenleri, hangi besinden ne kadar tüketmesi gerektiğini falan değil , doktor değil mi sonuçta, tarif bilsin mesela..Üşenmesin haftalık menü hazırlasın resimli -tarifli. Çocuk onları sevmezse diye alternatif menü de hazırlasın. Hangi markayı kullanmamız gerektiğini,organik tavuğun Ankara'da nerde satıldığını, taze balığın nerden bulunacağını, hangi marka kaşık almamız gerektiğini ,bebeğin neden yoğurt sevmediğini,bilsin. Pütürlü yemeye alıştırma hapını bulsun. Bebekler bir tane içince bu haptan hooop diye alışıversinler pütürlü yemeye , ek gıdaya başladıktan sadece 1 ay sonra!Anneler de huzura ersin, daha 1 ay önce memeden başka bir şey görmemiş olan bebeleri aniden köfte-ekmek yesin,çiş yarıştırmayı sevenler klübüne katılım artsın.

8.İlaç demişken bu ideal doktor tabii ki ilaca karşı olsun. Öyle hemen herşeye zırt pırt ilaç vermesin..

Doktorun yaptığı tahliller vs sonucu verdiği günde 2 ml antibiyotiği bebeğine ilaç karşıtı olduğu için vermeyen ve bunu çevresindeki içine doktor kaçmış bir kaç anneye onaylatan anneler neden bilinmez doktor vermediği halde tamemeeenn doğal gaz giderici vs kullanmaya çok meraklıdır:)tamameen doğal gaz gidericiler, burun açıcılar, iştah açıcılar, uyku düzenleyiciler, yolculuk öncesi rahatlatıcılar havada uçuşur:) Olsun,doktorun verdiği antibiyotik kullanılmayınca "1 yaşına kadar hiç antibiyotik kullanmadık çok şükür " tarzı havalı cümleler kurulur - ki bunun anlamı aslında "bebeğime öyle iyi baktım ki hiç antibiyotiklik bir durumumuz olmadı " dır.Biz anneler kendiliğinden yolunda giden şeylerden kendimize pay çıkarmaya bayılırız ne de olsa:)

9.Bu doktorların deliksiz uyuyan bir bebek için 3 günlük tedavi isimli programları olsun. Verelim bebeği 3 günde uyku sorunu çözülsün gelsin.Bebek neden bu kadar sık uyanıyor,yatağın içinde kalkıp oturunca ne yapmalı, e peki ya yatakta emeklerse ne yapmalı, kendi kendine uyutma yöntemleri, uykuya hızlıca geri dalma teknikleri,ayakta sallamak doğru mu yanlış mı, bebek bizimle uyusa ne olur,bebek bizimle uyursa cinsel hayatımız nice olur gibi gibi gibi soruların tümünün cevabını bilsin. Mümkünse çocuğu bir süre kendi evine alsın, bir de o görsün bakalım,gece boyu ağlayan bebek ne demekmiş.

10.Bebeğe kimin bakması gerektiğini çok net ifade etsin. Bir bebeğe en iyi kim bakar sorusunu çözsün,çalışan çalışmayan tüm anneler rahatlasın, iğnelemeler , yargılamalar bitsin .Bakıcı baksın derse iyi bir bakıcının özelliklerini anlatsın,tanıdığı varsa bize yönlendirsin.

11.Doktor değil mi sonuçta hazır oraya kadar gitmişken, acaba kolumuzda çıkan şu kızartılar ne ki, mide ekşimesine ne iyi gelir vs vs cevaplayıversin.

12.Neeee 15 dakikalık muayene için o kadar para mı istenir? Biraz daha ucuz olsun,ucuz:)
..
......
...........
Bu liste uzar gider. .
Velhasıl....
Doktorlar, tıbbi yardıma ihtiyacımız olduğunda sorunu çözen kişilerdir. Onlara eğitimini aldıkları alanın dışında sorular yöneltildiğinde verdikleri cevaplar kendi deneyimlerinden, hastalarından, çevrelerinden ve hatta belki de kendi çocuklarının yetiştirirken deneyimlediklerinden ,süzdüklerinden ibarettir. O yüzden de bir çok konuda çocuk doktorları farklı farklı şeyler söylerler. Ciddi bir hastalık vs söz konusu olduğunda farklı farklı şeyler söyleyen doktorlara henüz rastlamadım. Ama yani çocuğumuza artık pütürlü verip veremeyeceğinizi doktora sorarsak cevaplar doğal olarak farklı olur. Hatta aynı doktorun farklı annelere verdiği cevaplar bile farklı olabilir:) sonra bir bakmışsınız birisi diyor ki 7 aylıkken ver diğeri 9 aylıktan önce olmaz vs vs..

Nasıl ki jinekoloğumuzdan iş arkadaşlarımızla olan sorunlarımıza çözüm bulmasını beklemiyor, sırt ağrısıyla gittiğiniz uzamandan beslenme listesi talep etmiyorsak çocuk doktorlarının da peşini bırakalım da gerçek işlerini yapsınlar:)

Tıbbi sorunların dışındaki her şeyi kime mi soralım?

Bebekle gecesini gündüzünü geçirene, canından can verene, gözünden sakınana,gerekse canını verecek olana.. anneye..
anneler herşeyin en iyisinin bilirler..

Ha unutmadan, hastanalerin acil bölümleri acil durumlar için var:) (Ne kadar etkili çalışıyor o tartışılır,ayrı.)

anne olunca anladım..

2011-10-22T11:22:00.010+03:00

Annelik deneyimim başlayalı yaklaşık 9 ay oldu.Kimsenin bana anne dediği yok henüz o ayrı tabii..Gerçi haksızlık etmeyeyim "annesiii ..." ile başlayan cümleler kurmaya pek hevesli bir milletimiz var şükürler olsun,insanı anne lafından soğutuyorlar.

Geçen bu zaman içinde "annelik" kavramını defalarca sorguladım kendi içimde..Gözlemledim,dinledim,yaşadım..Bazen gururlandım -sanki doğanın bana verdiği hediye değilmiş de kendim birşey başarmışım gibi- bazen hüzünlendim,bazen çok ağır geldi,bazen güzelleştim,bazen daha güçlendim,bazen kızdım,bazen tüm hayatımı sorguladım..Attığım adımı,ağzımdan çıkan sözcüğü,hayattaki duruşumu..işimi,hayallerimi,vazgeçtiğim hayallerimi,dünyaya bırakacağım izi,kocamı,ilişkimizi,ailemi,arkadaşlarımı...herşeyi ama herşeyi ince ince eledim.uykusuzluk yorgunluk neymiş öğrendim. yatakta şımarık şımarık süründüğüm,gece keyiften çok geç yattığım için söylene söylene işe gittiğim sabahları anımsadım..gülümsedim..bir bardak kahvenin,duşun altında geçirilen rahat dakikaların değerini anladım..Sabır ne demekmiş öğrendim..eskilerin o güzelim dantelleri nasıl bir sabırla ince ince dokuyabildiğini anladım..bir iş yaparken düşüncelerde boğulmayı,yarı hayal dünyasında yaşamayı,yarı yitik hafızayla dimdik durmayı..öğrendim..Vefa neymiş,merhamet neymiş,sevgi neymiş,ne emekmiş öğrendim..

"Akan hayat" tan elimden geldiğince uzak kalmamaya çalıştım.İlk aylarda oğlum gece uyandığında nerdeyse saatlerce emerdi ve benim önümde iki seçenek vardı: Yine bütün gece uykusuz kaldım diye söylenmek yada O'nu emzirirken kendime yapacak zevkli bir iş bulmak ve keyfini çıkarmak.. Ben ikincisi seçtim.
Her gece dr house la buluştum:)Sabah uyandığımda diziyi hiç mi hiç hatırlamıyordum,o ayrı..Neyse ki tekrar yayınladığında "aa ben bunu izlemiştim sahi bi gece" diyebildim (bu da bir şey di mi:)

Akşamları oğlum uyuduktan sonra kocamla film izleme ritülimizi elimizden geldiğince devam ettirdik,yeni çıkan filmleri takip ettim,belki tek seferde izleyemedim ama canımı da sıkmadım bunun için.Beklentilerimi düşürdüm,film izleyebiliyor olmam bile süper dedim,oldu bitti.Sinemaya gitmedim,he he çok işime geldi,çünkü zaten hiiç sevmem sinemada film izlemeyi,bahanem oldu:)İlerleyen aylarda oğluşla parkta gezerken ,yaz günlerinde balkonda uyuturken taa lise günlerimdeki kadar çok kitap okudum.Yeni çıkanları,eski kaçırdıklarımı..Yarım aklımla hayata yetişmek için ,geri kalmamak için,annelik denen "şey" le kafayı hepten sıyırmamak için iki kitap çevirmeye başladım.Birini nerdeyse bitirdim,biri sürünüyor:)
iş hayatına kendimi ne çok kaptırdığımı,günlük hırsların,konuşmaların,fısıltıların dünyasında nerdeyse boğulmak üzerinde olduğumu anladım.hayallerimden nerdeyse vazgeçtiğimi, nerdeyse hiç yazmadığımı ayırt ettim..oğlumun zamanlamasına bir kez daha şükrettim..özüme döndüm..arındım..

kocama, yaşadığımız her an bir kez daha aşık oldum,, "insan evleneceği kişiyi seçerken bu adamdan çocuğuma baba olur mu,benimle hayatı gerçekten paylaşır mı,her koşulda yanımda yürümeyi başarır mı karşıma geçip zırhlarını kuşanmadan" demişim bir kaç yıl önce bir arkadaşıma,geçenlerde arayıp evleneceği müjdesini verirken söyledi.Deneyimledim..Akşam o işten döndükten sonra oğlanı bırakıp bazen parkta bir yürüyüş yapmak bazen de ekmek vs almak için markete gittiğim zamanlarda,karşıda gördüğüm dairenin içinde huzur olduğunu bilmek,birer birer yanan ışıklardan birinin benim evim,benim yuvam olduğunu bilmek,içeride babasıyla kuduran oğlumun çığlıklarını kulağıma getirdi..gülümsedim büyük bir şükranla..

velhasıl anne olmak..kolay değilmiş,,hiç kolay değilmiş...bir gülüşüyle dünya değişirmiş evet ama ..anlatmadıkları,paylaşmadıkları çok şey varmış..

anane şarkısı

2011-09-12T18:41:00.007+03:00

Dün akşam annem,ananem ve teyzem geldi,oğluşu görmeye . Dünden bu yana ananemin inanılmaz repertuarı karşısında dilim tutuluyor:)
İşte bir örnek:

Oğlum oğlum oğlancık
Ne küpe ister ne boncuk
Kızların hepsi kancık
Hem küpe ister hem boncuk
Oğlum oğlum ol başı
Oğlum olucak binbaşı

ve fevkaladenin fevkinde bir örnek daha:

tapşini tapşini tapşini
gel babası öp şunu
tapşini tapşini tapşana
kızlar gider hamama
hamamın yolu otludur
...'ın götü bokludur.

Badem'in bir şarkısı vardı:
beni ben olduğum/torunun olduğum için/hiç birşey beklemeden hep sevdin sen anane diye..

ne sıcak bi'şey bu.. birine ananeee diye seslenebilmek ne güzel..

güz

2011-09-04T20:58:00.003+03:00

güz gelince..bir tatlı huzur sarıyor beni..yer gök sarıya döndükçe..çıtırdadıkça yapraklar ayaklarımın altında..

yaşamak ne güzel şey..

eylül..

2011-09-04T15:26:00.002+03:00

En sevdiğim..sıcacık..sarı yapraklı..tende rüzgar..havada aşk.. dallarda at kestanaleri..yerlere dökülmüş elmalar..canımın doğduğu ay.. eylül gelmiş..ruhuma,içime,tenime huzur getirmiş..

hoşgelmiş..

zülfü livaneli

2011-08-03T09:57:00.011+03:00

Geçen sene bu zaman Zülfü Livaneli'nin Sevdalım Hayat'ı nı okuduktan ve bayıldıktan sonra bu sene kendime Z.Livaneli ayı yaptım ve diğer kitaplarını ardarda okudum.En çok satanlar listesinde gözüme sokulan Serenad'ın bunda payı büyük.Bu süreçten sonra kendimle ilgili tespitlerim şunlardır:

1. Biyografi/otobiyografi okumaya bayılıyorum. Başka bir hayat, günlük hayatın içinde sıradan olan ayrıntıların birden yazarla ortak noktam oluvermesi beni yazara yakınlaştırıyor,sevdiriyor,onu benim gözümde ete kemiğe büründürüyor. Böylece ; yazdıkları hayal dünyasındaki karakterler ve olaylar olmaktan çıkıyor, bir zihnin kurguladığı olaylar oluyor ve ben bu zekayı seviyorum.

2. Bir yazarın bütün kitaplarını ard arda okumayı seviyorum.Tanıdık birinden-sevdiğim birinden- hikaye dinler gibi oluyor. Ne bileyim buz gibi naneli limonata eşliğinde bir yaz akşamüzeri sohbeti gibi.. hava karardıkça daha da keyiflenen, zamanı durdurmak istediğiniz. Sonra kitaplar tükenince hevesle beklemeye başlıyorum yeni kitabı. Uzun zamandır görüşmediğin dostun görüşmediğiniz zamanlarda yaptıklarını dinler gibi hevesli.

Birine kitap önermek,mutlaka oku gibi iddialı cümleler kurmak haddim değil,zaten bence doğru da değil.Beklenti meselesi,zevk meselesi..Ben sadece nacizane kitapların bende bıraktığı duygudan söze edebilirim-ki edebi bir kimliğim de olmadığına göre,aslında kitabın bende bıraktığı tat kimsenin umrunda da değildir:) Olsun,benim umrumda. Kendi hayatıma not düşüyorum;)

Sevdalım Hayat: Sanırım favorim bu.Ne güzel bir hayat.. ne sabırlı.. ne ince ince işlenmiş..ne güzel dostlar..

Engereğin Gözü: Hürrem li geçen bir kışın ardından Osmanlı Hareminin o mistik havasını iyice içime çektim..enfes bir dildi.zorlama tek bir cümle bile yoktu..

Arafat'ta Bir Çocuk: İtiraf ediyorum ki, öğretmen kimliğim fazla öne çıktı bu kitabı okurken. Arada kalmışlığı,ön yargıları,Yılmaz'a yapılanları okumaya yüreğim dayanmadı, ofladım pufladım durdum. kaçmayı tercihe eden yanım ağır bastı yani..Ben beğendim..

Leyla'nın Evi: Yaşlanınca nasıl biri olacağım,nasıl görüneceğim tarzı "kaygı"larımla bütünleşen bir kitap oldu bu. Çok sevdim. İnsan denen varlığın hem ne güzel hem ne çirkin olduğunu, herbirimizin yüreğimizde yaşadığımız gel-gitleri-toplum denen "şey" in içinde "boğulmuşluğumuzu" anımsattı bana.

Leyla'yı , Rukiye'yi,Yusuf'u,Roxy'i, Ömer'i,Ali Yekta Bey'i,Necla'yı..hepsini sevdim..insan oldukları için. tüm insansı yanları barındırdıkları,onları anladığım için..

ve en çok da Leyla'nın evinden gizlice götürülen tüm o eşyaların sessizce geri geliverişini sevdim..

Son Ada: Sanırım ben siyasetin farklı sunuluş biçimlerinden hazetmiyorum hiç.Kitabın arka kapağında şöyle diyor:

Livaneli Son Ada'da ,asında hepimizin aşina olduğu düşsel bir ülkede yaşanan olayları alegorik bir anlatımla verirken,politik ve kişisel ihtiraslarla topluma ve doğaya müdahelelerin sonuçlarını da gözler önüne seriyor.

Tam da bu işte benim hoşlanmadığım durum. Alegorik anlatım?? cık,sevemedim:)Eleştirmen falan olmadığıma göre, bunu neden sevmediğimi, bu kitabın bu tarzın "iyi" kitaplarından olup olmadığını sorgulamak ya da açıklamak zorunda değilim. Yaşasın! Ben sıradan bir okurum ve sadece sevmedim deme hakkımı kullanıyorum.

Bir Kedi,Bir Adam, Bir Ölüm: Kitabı elime alınca ilk önce Yaşar Kemal'in düştüğü notu gördüm kapakta: "Gerçek bir şahaser!..."

Ne tuhaf diye düşündüm. İnsanın en yakın arkadaşı Yaşar Kemal olur mu yahu, bu nasıl bir hayattır?!? Ne konuşurlar acaba , hep sanattan edebiyattan siyasetten konuşacak değiller ya hani, ne bileyim çocukların derdinden, yolun kazılmış olmasından falan da dertlenmezler mi ki birbirlerine.. Düşün şimdi en yakın arkadaşı Yaşar Kemal ve O'nun da Zülfü Livaneli! Telefonda cevapsız arama: Zülfü!

Herneyse işte, dedim ki kendi kendime, bu ikisinin birbirlerinin kitapları hakkında yorum yapmaması lazım ; yani şimdi allahaşkına Yaşar Kemal'in Z.Livaneli'nin bir kitabını beğenmemesi mümkün müdür(ya da aksi durum).. Konuştukça güzelleşen insanlar gibi, herkesin annesinin çok güzel olması gibi.. Bu denli yakın iki dostun birbirinin kitabını vs beğenmemesi söz konusu o-la-maz :) (bence)

İşte ilk hislerimin bunlar olduğu kitap bitince ise..tek yaptığım Yaşar Kemal 'e katılmak oldu.Stockholm'de geçen bu enfes hikayede de siyaset vardı ama bunu çok sevdim.Farklı ülkelerden gelen insanların ortak yaşamlarını zaten severim, bu hikaye ise tamamen sardı beni.(Başka başka milletlerden arkadaşlarım olmasına özenmişimdir hep,daha bir çok şeye özendiğim gibi)

Stockholm' de mülteci olarak yaşayan Sami, Türkiye'de yok yere öldürülen(haklı bir ölüm varmış gibi, ne saçma bir kalıp bu böyle) sevgilisi Filiz, o dönem Türkiye'den kaçmak zorunda kalışlarının imza yetkilisi bakan, Şilili bir hırçın genç kız Clara... içiçe geçmiş bambaşka hayatlar..okuyun derim.

begonvil

2011-06-26T23:59:00.005+03:00

öyle güzel ki hayat!!

huzur..

içtiğin bir bardak çay,yuvanın balkonunda..

koltuğunda nice dertlerini anlattığın kocana..güldüğün,ağladığın..sevdiğin,sevildiğin..kadeh tokuşturduğun,2. dubleden sonra Müzeyyen Abla dinlediğin..

bir balkon..

geceleri parktan gelen fıskıye sesleri..

huzur..

sarıldığın ten..

huzur..kurduğun hayaller...

evim..

huzur..

oğlumun nefesi..

nisan yağmurları

2011-04-04T15:00:00.004+03:00

Bir ömür geçmiş gibi..oysa oğlum sadece 2 aylık.. anne oldum.. . hiç aklımda yokken, sevgiliyle "olsa ne güzel olur di mi " diye ara ara konuşup konuşup unuttuğumuz günlerin birinde farkında bile olmadan anne oldum;)
evet çok güzelmiş..
evet kokusunu içine çekmek herşeyden güzelmiş..
evet bir bakışı ömre bedelmiş..
evet gülüşü dünyayı aydınlatıyormuş...
ve evet çook zormuş..

şimdi bugün herkesin radyasyonlu olduğunu iddia ettiği bu güzelim nisan yağmuru var penceremin dışında.. ve ben hiç olmadığım kadar huzurluyum..

benim bütün rüyalarım seninle

2010-11-24T17:56:00.003+02:00

Öyle çok özledim ki seni..evet görmeden henüz.duymadan kokunu..bu ben miyim?ben miyim bütün bunları yaşayan, hisseden?
öyle çok özledim ki seni..
gel oğluşum, gel sımsıcak sar içimi..bırak tüm sevgimi fısıldayayım kulaklarına..gel gözlerinde babanı göreyim, bakışında..seneler geçsin ve sen hep O'nun gibi gül..
Tek bir hayal var gözümde canlanan..Çok mu şey istiyorum Tanrı'dan..
Korkuyormuş insan ; o eskilerin "aman sağ salim olsun" ları boşuna değilmiş..
Ama annem bir gün senin de..bizim gibi..bukle bukle saçların olsun..güneşte parıldayan...
Anne oluyorum..
Her gün yaşadığım her anı içime içime çekiyorum..

arabesk oldum

2010-07-12T18:31:00.004+03:00

Ne zamandır bakamadım c'anım bloğuma, bir zaman sonra da o kadar çok şey birikti ki yazmak istediğim, konunun başını kaçırmış öğrenciler gibi "offf hiç bir şey yapamıyorum" demeyi tercih ettim.Beni özlediğini ifade eden herkese çook teşekkür ederim:)

Temmuzu ortaladıK ama ben yaz moduna gireli sadece bir iki gün oluyor.Malum Ankara'da yaşayan herkes bilir havalar da pek izin vermedi aslında yazın geldiğini anlamamıza.Şİkayetçi miyim yağmurdan?Aslaa! Bayıldım öyle çıldırmış gibi yağmasına.Gel gör ki mayısta çıkardığım yazlık elbiseler giyilme şerefine henüz dün nail oldular.(doğru mu ki bu sözcük?)Biraz da işten güçten anlamadım işte yaz geldi geçiyor. Geçen akşam kocişkoyla balkonda sohbet ederken öyle havadan sudan ben başladım yine "gördün mü yaz bitti de ben daha ne zaman Balıkesir'e gideceğim de ne zaman tatile çıkacağız..Kardeşimi de özledim neden bizim Ankara'da kimsemiz yok, böyle herkes başka yerlerde........." Sonuç : "N'apalım aşkım, olsun bunun da güzel yanları var bak diyen bir aşk ve gece rüyasında takvim gören bir şahsiyet! Bendeniz! İnsan rüyasında takvim görür mü ya, ben gördüm,üstelik 1 eylüldü ve ben tatilim bitti işte hiç birşey anlamadım diye üzülüyordum takvime bakarken.Böyle bir içe işleme olayı olmuş yani bana;) Bu arada allahaşkına bu dünyada rüya dinlemeyi sevmeyen tek kişi ben miyim? Ödüm kopuyor biri bana orda başlayıp aslıda orası olmayan yerlerde biten bir rüya anlatacak diye. Çok sıkıcı! Napayım yani sen kendini yüzerken gördüysen ama sen sen değilsen de ablansa, üstelik yüzgeçlerinde kalem kağıt varsa, sonra aniden sizine eve gitsen yüze yüze ama aslında orası sizin ev olmasa.... Üff daraldım.Söylenecek tek cümle var:Toton açıkta kalmış:)

(Onca laf ettim ma ben de anlattım di mi az önce azıcık da olsa rüya,silmeyeyim bari rüya kısmını silince geriye bişey kalmıyor,dursun)

Neyse..Evdeyim ve ne yapıyorum?Dizi izliyorum tabii ki! Her yaz başında yaptığım gibi.On gün sürer şimdi bu böyle.Ta ki ben kendi kendime napıyorum nerdeyim hangisi gerçek hangisi dizi diyene kadar.Yok yok şaka değil, bakmayın 30 yaşında falan olduğuma siz benim ben fazla bütünleşiyorum dizi ve film karakterleriyle.Mesela 80lerden kalma Cosby Show'u bile izlediğim şu günlerde Olivia ve Rudy hayatımın baş karakterleri.Sonra Grey's Anatomy'ye geçip Sloan'a aşk yaşıyorum,Yang ile birlikte ameliyatlara ben de girmek istiyorum.Ally Mcbeal ise en çok kendimi bulduğum karakter.Bir de psikoloğa gitmeyi kesse de ben de rahatlasam kendimle mutlu mutlu;) Two and a Half Man deki Charlie sizce de ilk sezona göre daha çok abisine benzemiyor mu? Noldu,birlikte çok vakit geçirmekten bunlar birbirine mi benzemeye başladı?

Ne dinliyorum?Bekleyin süper cevap geliyor:

Işın Karaca-Arabesk

İçimdeki arabesk de böylece kendini dışa vurdu.Hatta gaza gelip Şevval Sam'ın Arabesk albümünü de aldım ama yok o ağır geldi bana.Işın Karaca gibi mutlu mutlu söylesin ne o öyle rakı masasında mırıldanır gibi,dert sahibi oldum vallahi.Işın öyle mi! Dert ben de derman sendeee

Ne okuyorum?Aslında taze bitti ama yenisine başlamadığıma göre henüz bunu yazayım:

Ahmet Ümit-İstanbul Hatırası

Neyini sevdim:İstanbul'u o dünyanın dört yanından gelip karış karış gezdikleri bizimse üç beş caddeden ibaret saydığımız o c'anım şehri, sokaklarını,değerini anlatmasını.

Neyini sevmedim: Bölüm aralarındaki mitoloji özentisi yazıları.Alıntı alıntı alıntı.Ne gerek vardı ki?

Polisiye roman olduğuna göre,katili doğru tahmin ettim mi?Hayır.Aferin hoşuma gitti bu ama. Zaten ..Hani..Neyse şimdi okumamış olanların tadını kaçırmayayım.

İşte böyle..Benden şimdilik bu kadar..

mavi uçurtma

2010-05-09T17:25:00.003+03:00

Gözlerimi açtım,mavi bir uçurtma gördüm.Kedim de görmüş..pencerede ikimiz..bambaşka umutlarla kedimle ikimiz..Camdan baktık saatlerce..
Bugün yazdan önce verilmiş bir hediye gibi..sakin..dingin...sessiz..tıpır tıpır yağmur arada..

öyle karışıktı ki aklım..rengarenk hayatlar içinde solmuş kalmış gibi.sabahları geri geri giden ayaklar..konuşan insanlar,tükenen tahammülüm.Düşünmekten yorgun,uykuya hasret bir zihin.İçten içe kurulan hayaller..Sorgulamalar, yargılamalar..

Bugün..bugünse yazdan önce verilmiş bir hediye gibi..dinlen..sakin..yavaş..hayat çok güzel der gibi..

Benimle birlikte dinlemek için..
http://fizy.com/#s/1aitcu

bisiklet

2010-05-04T17:58:00.003+03:00

Kırmızı bir bisikletim olsun.Sımsıcak bir havada balık tutanların yanından geçeyim rüzgar değerken ılık ılık yüzüme..Kovada balıklar olsun.Akşam olsun hafif hafif..ve sonra mutlaka sofrada rakı olsun.Gönülde aşk olsun..karşımda yar olsun..Hayat hep biraz çakır olsun..
Ne bileyim olsun işte..

yağmur

2010-04-20T20:24:00.005+03:00

Bir gün ben yurdun camından bakarken Beytepe'ye doğru , kaçışan insanlara ya da belki hiç aldırmayanlara yağmur yağıyordı çisil çisil..

Bir gün yine yolları hayal ederken yağmur yapıyordu usul usul , lisedeki koridorun camından..

Bir gün ben..yine yağmur yağarken ..öyle doluydu içim, öyle hüzün yüklüydüm..yüzümden okurlar sanırdım ne olmuş bana.anlamasınlar isterdim,sevmem ki duymayı kendi sesimden beni.

bir gün yağmur yağarken ben 7. caddede..yürüyordum..gözümde yaş usul usul, rüzgarlar savurup geçmişti, dingindim şimdi.

bir gün ben..yağmur yağarken yine.hep o aynı müzik vardı kulağımda..

"herşey olur her şey büyür..

her şey geçer hayat kalır.."

yalnızlığım geçerdi dinleyince.en az bir kişi daha ben gibi.benim gibi..

hayat..

http://fizy.com/#s/1ajbuj

ege'den...(şirince)

2010-04-19T15:15:00.011+03:00

Hava güneşli ama buzzz gibiydi biz Şirince deyken, e şaşıracak bir durum ok, şubattı sonuçta;)
Bu ege Sofrası'nın camında bir yazı vardı :"İçerisi sıcacık" diye:) Vallahi öyle üşümüştük ki hemen girdik içeri ve misss gibi kuru fasülye pilav yedik.Hala da tadı damağımdadır yani.Yolunuz Şirince'ye düşerse -ki bence düşürün- mutlaka Ege Sofrasında yemeklerden tadın.
Ne güzel bir girişi di mi bu arada?

Evin camına yansıyan minik tatlı yuvarlık turuncular ne sizce?
Evet;)portakal :)

Şirince ve Selçuk 'ta yol kenarlarında bir portakal ağaçları dolu dolu dolu, of of özledim..

Nazarlardan saklasın taşını toprağını;)

ellerim buz kesmişti fotoğraf çekerken,hala aklımda

İşte Ege Sofrası. Otlar da çıkmıştır şimdi , tadından yenmez vallahi.

çalışma köşeleri

2010-04-12T12:45:00.010+03:00

Yaşam odamızın bir köşesini çalışma köşesi yapma fikrimiz yaklaşık bir seneden beri var, ikimiz de akşamları da çalışmak zorunda kalıyoruz bazı bazı ve taaa çalışma odasına gidip ayrı kalmak istemiyor canımız:)
Bu konuda bir girişimimiz oldu, enfes bir beyaz masa aldık Mudo Concept'den ancak ciddiyetsizlikleri ile bizi yıldırdılar ve ürünü iade ettik.Böylece o ca'nım pencerenin önü , minik japon lambalarıyla bezendikten sonra yine öyle bomboş kalıverdi:)Şimdi bahar yüzünü gösterdikçe o boşluk gözümü tırmalamaya başladı ve yine hayallere daldım.
Çalışma köşesi fikri evet harika ama yoksa oraya rengarenk minderleri olan beyaz bir kanepe mi alsak?
Beyaz raflarla orda okuma köşesi mi yapsak?Şöyle rahat keten beyaz bir ikili koltuk..Belki de daha canlı bir şey, ne de olsa herşey zaten beyaz- açık kahve tonlarda.Sapsarı bir örtü belki:)
Eee bu ilk ikisi aslında nerdeyse aynı hayalmiş, yazınca anladım:)

Hayal kurmak, kocişkoyla boşluğa bakıp bakıp şunu mu yapsak bunu mu yapsak diye konuşmak bence bu hayalin gerçekleşmesinden bile güzel!

Ben her an başka bir fikirle tepesindeyim zavallının ; o ise elinde bir lazer metre ölçüp biçip bizim şu boyutlarda bir şeye ihtiyacımız var diyor.Ben tam heves heves anlatıyorum :
-Aşkımmm şuraya da bir raf mesela, üzerine minik çiçekler koyarız,kalemlikler.." derkennn o ne diyor hadi bilin:)
-Tamam canım o zaman sen bir bak rafın kaça kaç olmasını istiyorsun, şuraya kadar mı gelsin buraya kadar mı?Kaç tane raf olsun?Nerden başlasın tam?Üzerine ne koyacaksın, ne kadar taşımalı?
-Aşkım işte ben kalemlik, çiçek..
-Niloş bak çiçek diyorsun sonradan bunu tamamen kitaplık yapmak istemeyesin?
- Ya canım sen en ağır şeyleri taışayacak gibi yap, ben bazen hafif şeyler koyarım bazen ağır.
- Tamam o zaman şu ferforjelerden vazgeçeceksin, bunların taşıyabileceği yük belli.Sen başka ferforje seç, daha büyük olsun.Raflara da bir daha bir bak da canım , daha kalın bir şeyler seç.
-Yaaa, neden ama..Onları sevmiyorum ben bunları istiyorum..

İşte böyle:)
Neyse efendim demek istediğim şu ki evde bir çalışma köşesi (masa+raflardan oluşan) ya da yine çalışma köşesi(rahat bir koltuk+raflar) yapacağız.Ama ne zaman;)
Kendi zevkimize uygun mobilyaya bir gün bir yerde rastladığımız zaman.
İnternetten fikirler çaldım, sizinle de payşayım.Son fotoğraftaki çalışma masası benim favorim, kısa bir İstanbul seyehatimiz var yakında, fırsat bulur da Çukurcuma'ya gidersek, ordan da bu köşe için bir şeyler bulursak ne ala, bulamazsak sanırım yazın artık nereye gidersek ordaki marangozlardan birine şu son masadan yaptıracağım.Mavisi Ege'den olsun diye;)

Bu fikri bu yaz uygulamaya koyacağım hemen ama ben fikri bol, yeteneği az bir insancık olarak şu yazıyı üzerine nasıl yazarım bilmiyorum,Yapınca/yaptırınca sizlerle de paylaşırım.

Yaşasın çalışma masasında çaydanlık olan sadece ben değilmişim!

Ben sandalyede ayaklarımı toplayıp oturuyorum:)O yüzden de bu sandalye çoook uygun benim için;)

İştebenim favorim.Sanıyorum mavi-beyaz ikilisi beni içine içine çekiyor.Masanın çekmeceleri için Zara Home ideal.Her indirim döneminde kulp alıp duruyorum, ne yapacağımı bilmeksizin:)

fotoğraflar car-möbel arbeitsplatz örneklerinden.

bahar dalları

2010-04-09T23:40:00.003+03:00

Bahar dalları sarsın içimizi hafif rüzgarlarlarla, değsin geçsin tenimize..

an education-aşk dersi

2010-04-05T13:21:00.005+03:00

Neden eğitim alırız?

Aileler her zaman doğruyu mu yapar?

Çocuğun iyiliğini istemek nedir?

Çalışmak sadece para için midir?

Kime aşık oluruz?

Size tüm hayallarinizi sunan bir adama aşık olmamak mümkün müdür?

Para tüm değer yargılarını görünmez kılabilir mi?

gibi gibi gibi bir dolu soruyla dolu, mutlaka izlenmesi ve izletilmesi gereken bir film bu.Özellikle de üniversiteyi bitirir bitirmez evlenip "eşim yeterince çalışıyor ,benim çalışmama gerek yok" gibi düşünceleri olan kadıncıklara.

Söylemeden geçemeyeceğim film harika kostümlerle dolu, 60ların havası sahnelerin içine işlemiş.Londra sokakları , evdeki koltuklar, aynalar, saçlar, müzikler her şey herşey çok güzel..

Ve tabii bir de Carey Mulligan var,harika bir oyunculuk çıkarmış. Not düşelim ve ileriki yılları bekleyelim..

http://beyazperde.mynet.com/film/4961/arama/Ask-Dersi

Beyazperdeden alınmış konusu ise şöyle:

Yıl 1961; savaş sonrası, Beatles öncesi dönem Londra’sında...16 yaşında zeki ve çekici bir genç kız olan kadınlığa geçişin eşiğinde olan Jenny (Carey Mulligan); Londra’nın banliyölerinden Twickenham’daki odasında Juliette Greco şarkıları söyleyip daha özgür ve Gauloise kokulu bir hayatın hayallerini kurmaktadır. Yağmurlu bir Londra sabahında Jenny’nin rutin hayatı “uygunsuz” bir aşık olan 30 yaşlarındaki David (Peter Sarsgaard)’in gelişyle alaşağı olur. Parlak bir öğrenci olan Jenny, Oxford’da okuma hakkı kazanmakla, karizmatik ve kendinden yaşça geçkin bir adamın çekici teklifi ve hayatı arasında gidip gelmektedir.

shutter island

2010-04-05T12:11:00.003+03:00

Leonardo DiCaprio nun başrol oynadığı bir Martin Scorsese filmi daha.Benim anımsadığım "Köstebek" ve " New York Çeteleri" var bu ikiliyi buluşturan.Belki başka da vardır, kuvvetle muhtemel.

Filmin konusundan azıcık bahsedeyim ama çok da bir şey söylemeyeceğim çünü ipucu vermiş olmak istemiyorum.

Leonardo ve arkadaşı , üzerinde suç işlemiş akıl hastalarının gönderildiği bir hapishane bulunan bir adaya müfettiş olarak gönderilir.Amaçları hapishanede kaybolan bir kadını bulmaktır. Ancak hapishane müdüründen çalışan hemşirelere kadar herkes "tuhaf" tavırlar içindedir.Leonardo adadaki ilk gecelerinde olay hakıında bir rapor yazıp dönmeyi düşünse de çıkan fırtına onları adada kalmaya mecbur edecektir.

Filmin son yarım saatinde fikirler havada uçuştu, bence bence bence diye başlayan tahminlerimiz büyük oranda doğru çıktı.Yani anlayacağınız filmin süpriz bir sonu var denebilir.Bu hissi bozmamak adına başka bir şey yazamayayım artık konusu hakkında.

Bir an bile sıkılmadan izledik, müziklerle birlikte bazı anlarda gerim gerim gerildik.Bilmiyorum belki de bizim o gece gerilesimiz vardı,olamaz mı;)

Bu arada yazı için fotoğraf ararken ulaştığım bir iki bilgiyi de paylaşayım sizinle.

Film aslında 2 ekim 2009 da gösterime girecekmiş ancak daha sonra gösterim tarihi 19 şubat 2010 a ertelenmiş.Ekonomik krizi sebep gösteren bu erteleme olmasaymış film Oscar da yarışabilirmiş ve MartinScorsese-DiCaprio birlikteliği sebebiyle de öne çıkan filmlerden olması bekleniyormuş.Bu denli güvenilmesinin diğer bir sebebi de ; daha önce Oscar alan Gizemli Nehir adlı filmin uyarlandığı kitabın yazarının (Dennis Levane)yeni kitabından uyarlama olmasıymış Zindan Adası'nın .İşte böyle..

Bana sorarsanız ; hani bu film Oscar lık mı diye hayır derim ancakkk emin olun Hurt Locker den de kat kat iyi bir filmdi.Artık siz düşünün benim Hurt Locker için düşüncelerimi:)Şu ödül işlerinde onbin tane iş dönüyor, iyi olmanın dışında sağlaman gereken bir çok şart var tamam anladık ama bu kadar da olmaz ki canım.Bu filmin nesine verildi Oscar, bu ödülün siyasi olmadığına kim inandırabilir beni?Bir çeşit günah çıkarma mı bu?

Bir de neden iki senedir biri teknolojinin nimetlerinden bolca yararlanmış bir filmle nispeten az yararlanmış bir film arasında geçiyor büyük çekişme?Geçen sene Milyoner ve Benjamin Button vardı, birçokları Benjamin 'in duygu yoğunluğundan mahrum olduğunu ,asla ödül almaması gerektiğini söyledi.Bu sene de benzer bir olayı Avatar ile Hurt Locker için yaşadık.Sinema dünyası sanıyorum büyük ikilem içinde:)Belki de birilerinin onlara yaptıkları işin taaa en başından beri teknoloji ile mümkün olduğunu , şimdilerde bu "kavga"larının komik olduğunu hatırlatması gerekiyordur;) Ha haaaa bana sorsalar söyleyeceğim de ;)

Neyse işte anlayacağınız üzere sinemacıların kendilerini tiyatrocu sanmasını komik buluyorum.Arkadaşım siz hep "sanal" bir iş yapıyordunuz.Hayır bunu küçümsemek ya da aşağıda tutmak adına söylemiyorum,sinema tabii ki harika bir şey ve iyi ki var.Ben sadece durum tespiti yapıyorum.Şimdi ne diye yok o sinemadır bu değildir diye söyleniyorsuz ki?Avatar'ı sinema filmi olarak kabul etmeyen sinemacılar var biliyorsunuz:) İnsan ögesi azaldıkça duyguların perdeden insana geçme oranı düşüyormuş.Sanırsınız ki insanların oynadığı sahneler tek kez çekiliyor, sanırsınız ki hiç temizlenmeden öyle en saf haliyle bize sunuluyor.Kim Avatar'ın kendisinde hiç iz bırakmadığını söyleyebilir?

Hayır o değil de ben ne demeye sinirlendim ki şimdi:)

bekleyen filmler

2010-03-31T22:21:00.003+03:00

Bir hafta içinde izlemeyi planladığım filmler:

The Guitar

Away We Go

The Box

El Secreto Detus Ojos (umarım doğru yazmışımdır, sözcükleri tam ayırt edemedim;)

Shutter Island

Yazıyı yazarken Shutter Island' a başladık bile.Hadi bakalım, bize msır keyfi , size tatlı akşamlar..

öylesine

2010-03-29T15:47:00.005+03:00

Bugün yine sebepsizce yanlız hissediyorum kendimi, sebepsizce durgun. Hayat şöyle bir köşede dursa bazen beklese bizi ,kendimce yaşasam.. elimde bir fincan kahve.anlamı yok.aslında bugünün dünden hiç bir farkı yok.ama bugün böyle işte.içime geldi başka bir kadın yerleşti, sessiz sakin bekliyor.

Dünyanın derdi omuzlarımızda bazen.dedim ya sebepsizce..maviyi özledim.kuş seslerini ve balıkları.cırcır böceklerinin sesini özledim.sallanan yıldızları gökte..

Neyse bakalım.

Dönüp duran bir şiir aklımda yarım yamalak, buldum ama sonunda bak..

BİR MASA

Bize bir masa ayır Yankimu
Aleksandra'mla benim için
Bir masa.
Üstü çiçeksiz
Örtüsü gazeteden
Şarabı aşktan
Hem hülyadan.
Aleksandra'm mızıka çalsın
Siyaha çalar parmaklarıyla
Güftesi bayağı şarkılar
Adi havalar.
Meyhane acı zeytinyağı koksun
Sen hoşnut ol Yankimu.

Sait Faik Abasıyanık

nostaljik etkinlikler

2010-03-22T16:05:00.006+02:00

Erol Evgin 'in Aldım Başımı Gidiyorum adlı konser dvd sini tavsiye deceğim size ilk önce.Günlerce günlerce günlerce hiç sıkılmadan dinliyoruz,izliyoruz.3 Ağustos 2005 te Topuzlu Harbiye Açıkhava Tiyatrosu'nda Melih Kibar anısına gerçekleştirilen bir konser bu ve Erol Evgin, Nükhet Duru ve Candan Erçetin , Garo Mafyan yönetimindeki orkestrayla birlikte enfes parçalar seslendiriyor.Çoban Yıldızı,Hisseli Harikalar Kumpanyası, Bir de Bana Sor, Deli Divane, Sevdan Olmasa bunlardan sadece bir kaçı ve bu cümbüş tadında bir konser dvd si.Mutlaka alın.
Erol Evgin geçtiğimiz aylarda bir konser dvd si daha çıkardı piyasaya,40. sanat yılı şerefine.Yanda görmüş olduğunuz kapak buna ait.Bu albümün tamamını olmasa da bir çoğunu dinledim ; ancak henüz satın almadım.Bugün yarın derken geciken bu alış umarım çarşamba günü sonuçlanacak.Çünkü

24 mart 2010 cepa -d&r da erol evgin var:) Yok yok şarkı söylemeyecek tabiiki,imza günü için.Sevenlerine duyurulur:)

Eski güzel günlere döneyim ,şu hayatta bir kez olsun annemin şarkılaıyla da dans edeyim diyenlere.24 mart çarşamda 21.30 da Murphys 'de Hakan Tok'la Ah Mazi var!
Hakan Tok'un Ah Mazi programını belki de biliyorsunuzdur, senelerce Radyo Odtü'de çaldıktan sonra şimdi artık Pal Fm 99.2 de (her pazar 19.00-22.00)
"Kantolardan tangolara, rock’n roll’dan, diskoya… Alaturkadan Anadolu-pop’a, aranjmandan, arabeske… Memlekette popüler ne varsa, ne olduysa, ne olmaktaysa… İyisi, kötüsü, keyiflisi, tahammül ötesiyle… Hard-core nostalji, şuursuz eğlence, ayarı kaçık romantizm; yersiz belgesel sosuyla marine edilmiş didaktizm eşliğinde her Pazar 19’da Pal Fm’de ! Radyo Televizyon Gazetecileri Derneği tarafından 2003 yılında “En İyi Radyo Programı” ödülüne layık görülen “Ah! Mazi…”, artık Pal Fm’de ! Eski şarkıları ve eskiye dair her şeyi, alışagelmişten çok farklı bir üslupla dinleyiciye sunma çabasındaki “Ah! Mazi…”, antene çıkışının sekizinci senesinde eskiyi özlemenin kitabını tersten yazmaya devam diyor. Bu program da eskiyi özlerken kahrolmak da mümkün, kahkahaya boğulmak da. Türk popunun en kaliteli, en seçkin, klasik şarkılarını da dinleyebilirsiniz, en pespaye ve hatta en kepaze şarkılarını da. İster ellilerde doğmuş olun, ister altmış, ister yetmiş, ister seksen ve hatta ister doksanlarda… “Ah! Mazi…” her devri, her dönemi sizin için özlüyor ve hep özleyecek. "

nostalji

2010-03-22T15:45:00.003+02:00

Annem beni hep nostaljik kızım diye sever, bu da bendenizin pek hoşuna gider.Doğrudur çünkü bu;pek bir geçmişte kalmış zevklerim vardır benim, hayatı da öyle o eski günlerdeki duygularla yaşamayı, öyle de görünmeyi tercih ederim.Nasıl bir izlenim çizdim tanrım, sanki 60lardan çıkmış gibi geziyorum sokaklarda.Bu kadar da değil ama üstümde başımda bir yerlerde nostaljik çağrışımlar yapan bir şeyler taşımak keyiflendiriyor beni.Hani vintage diyorlar ya bazıları şimdilerde(belki de onlar hep diyordur ben yeni duymuşumdur:)

Ama tabi gerçekten de 60lardan fırlamış gibi olduğum günler de oldu tabi, neden olmasın;)Neyseki o gün evleniyordum da kimse ses etmedi, bıraktılar gönlümce olsun;)

İşte bu nostalji rüzgarında tahmin edebilceğiniz üzere ben kendimi bildim bileli en çok ama en çok eski parçaları dinlerim.Ses kaydındaki o basitlik , ara ara duyduğum nefes sesleri, içine teknoloji karışmadığından emin olduğum duygularla söylenen parçalar daha bir yakın, daha bir sıcak gelir bana.Baızlarının sözleri derin bazılarınınki ise havadan sudandır.Çek kayıkçı kürekleri gezdir seven şu kalpleri kıvamında hani, hatırladınız mı:)

Ara ara bozulduğum ama genelde duygulandığım bir durum var bununla ilgili:Nostaljik müzik temalı radyo programlarında artık Sertab Erener ,Harun Kolçak,Levent Yüksel, Seden Gürel,Aşkın Nur Yengi,Yonca Evcimik, Ozan Orhon, Oya -Bora da nostaljik sayılıyor biliyor musunuz?Buna verdiğiniz cevap yaşınıza bağlı olarak değişir tabii, benim gibi 30 olmak üzere olanlar "yok canım daha ne kadar oldu ki " derken bizden çoookk genç olanlar "bunlar da kim,çoğunu bilmiyorum" diyecektir-ki bu da onların gerçekten de nostaljik bir durumları olduğunu gösterir bize.

İşte böyle.Bütün bunları neden anlatıyordum ben?Hı, evet tavsiye deceğim bir kaç etkinlik vardı çünkü.Çok uzamış bu yazı ama, etkinlikleri ayrı bir yazı yapayım,mutlu oluyorum yazı sayım artınca:)

bahar

2010-03-22T14:22:00.004+02:00

Harika bir hafta sonundan sonra olabilecek en en en güzel şey nedir?pazartesi işe gitmemek!Yuppii:) Malum ben bu sene hiç bir pazartesi çalışmıyorum ama vallahi her hafta bu lükse daha yeni kavuşmuşum gibi mutlu oluyorum tekrar tekrar:)

Hava harikaa!Sebepsizce mutlu hissediyorum kendimi,böyle geriniyorum geriniyorum yatakta ve kocamann bir gülümseme dolduruveriyor yüzümü.Neden?Hiçç..Sadece hava apaydınlık, kuş sesleri tekrar başladı ve çimen kokusunu almaya başladım yine hafif hafif ve ben biliyorum ki Egem büsbütün bahara bürünmüştür şimdi.Nasıl özledim..

Sabah erken saatlerde Kızılay'dan geçerken mest oldum Sakarya'daki çiçekçilerde,balıkçılarda.Kocaman bir buket papatya aldım bir de uçuk sarı sümbül(evet evet bu renk sümbülü ben de ilk gördüm).Bir kez daha anladım ki yaşamak çookk güzel şey!

Aldığım her nefes sevgi dolu, aşk dolu, umut dolu.Elbette bir dolu şey var zihnimde bir dolu sorun, ama, hani bir oyunda dediği gibi..İnadına Yaşamak!

ve ben biliyorum ki .. bazen bir çiçeği koklamak çok şeyi değiştirir.

not:Her bahar olduğu gibi ; bu bahar da Ege'yi öyle çok özledim ki ,kendi fotoğraflarımdan bir demeti paylaşmak istedim.

sevgiler..

niloş

odtü 11. sanat festivalinden seçmeler

2010-03-15T20:24:00.016+02:00

Bahar geldi ya hani şimdi (?!?) benim ellerim pıtır pıtır nerde ne var araştırmalarına başladı internette. Ankara pek de fena değil mart-nisan aylarında.

3 Nisan 2010/Cumartesi Saat:20:00 ODTÜ KKM Kemal Kurdaş Salonu
Kerem Görsev Trio
Kerem Görsev: Piyano, Cengiz Baysal: Davul, Kağan Yıldız: Kontrabas

6 Nisan 2010/Salı Saat:20:00 ODTÜ KKM Kemal Kurdaş Salonu
“İdil Biret” Piyano Resitali

10 Nisan 2010/Cumartesi Saat: 20:00 ODTÜ KKM Kemal Kurdaş Salonu
“Doğan Canku” Konseri

11 Nisan 2010/Pazar Saat:20:00 ODTÜ KKM Kemal Kurdaş Salonu
“Pazar Günkü Cinayet” Tiyatro Oyunu
Haldun Dormen, Deniz Gökçer, Gazi Şeker, Hilmi Özçelik, Eda Gülten, Deniz Türkali

“Suna Kan” Keman Resitali
Piyanist: Cana Gürmen
Bilet Fiyatları:
C-I Sıraları: 35,00 TL
J-P Sıraları: 30,00 TL
R-V Sıraları: 25,00 TL
Y-Z Sıraları: 15,00 TL
Sandalye: 10,00 TL

biletler www. biletix. com da!

lovely bones (cennetimden bakarken)

2010-03-15T18:19:00.011+02:00

Son zamanlarda izlediğim en en en güzel filmdi Lovely Bones.Öyle çok sahne bıraktı ki bana..Öyle güzel renkler..Bir düşün içinde gibi.

Her sahnede yönetmenin yaratıcılığına ve hayal gücüne, bunu da ekrana yansıtabilme başarısına hayran kaldım.

Yüzüklerin Efendisi benim için öyle çook anlamlı bir film değildi ve yönetmenin izlerini pek de farkedememiştim.(belki de sadece benim cahilliğimdi).Ancak bu sefer filmin her anına imzasını atmamış kazımış Peter Jackson.Sevdim,çok sevdim!mutlaka izleyin!

dünya pi günü

2010-03-14T17:25:00.004+02:00

Bir yaşıma daha girdim! Bugün Dünya pi günüymüş. 3 ayın 14. günü! Böyle abuk sabuk günleri hiç sevmem ama bunu sevdim:)

Bu pi ilginç bir sayı ; malum çemberin çevresinin çapına oranı olan bu sonu gelmeyen sayı nedense pek meşhur.Adına yarışmalar düzenleniyor, sadece onun adını taşıyan kitaplar yazılıyor ,filmler çekiliyor vs vs..Bir çoğumuz içinse " hocam pi yi 3 mü alıcazzz" cümlesinden öteye geçemiyor:)

Olsun ..Sonuçta öyle ya da böyle hepimiz pi'yi tanıyoruz:)Geometriden kalmadıysak kendisiyle artık bir alıp veremediğimiz yok.
Ben bugünü Einstein'ın doğum günü olarak biliyordum sadece ; merakla da bekliyordum google açılış sayfasını ama baksanıza google önceliği pi'ye vermiş:)

O zaman hepimizin dünya pi günü kutlu mutlu olsun:)nice pi lere:)

un prophète (yer altı peygamberi)

2010-03-14T16:49:00.009+02:00

Cannes Film Festivali’nde Büyük Jüri Ödülü kazanan Yeraltı Peygamberi enfes bir mafya-hapishane filmi.Benim gibi bu tarzları pek sevmeyen biri bile gözlerini ayırmadan izliyorsa ; gerisini siz düşününü artık.. Baba serisini seven hemen herkes bunu da sevecektir.

18 yaşına geldiğinde ıslahevinden cezaevine "aktarılan" Malik Djabena 'nın 6 yıllık cezasını çekeceği hapishaneye gittiğinde çok güçsüz ve yalnız konumdadır.Hapishanede Araplar ve Korsikalılar olmak üzere iki grup vardır, Malik kısa sürede bir tarafta olması gerektiğini farkına varır ve çetelerin güç savaşları içinde kendisine bir yer edinmeye başlar...

Kızlar gecesi için pek uygun bir alternatif olmasa da romantik komedilerden sıkılmış olan sevgilinizin gönlünü

almak için onunla birlikte keyifle izleyebileceğiniz bir film:)

Daha fazla bilgi ve yorum için http://beyazperde.mynet.com/film/5057/arama/Yeralti-Peygamberi

up!

2010-03-02T23:41:00.002+02:00

Dün gecenin filmiydi Up ve beğenildi. Animasyondan öte birşeydi artık bu film.Bence yaşlı bay Carl Fredricksen gerçekti mesela.Ben onlarcasını gördüm vallahi gerçek hayatta.Gerçek hayat mı:)İhtiyarlık başka şey yaşlılık başka di mi?

Üniversitede seçmeli olarak sinema tarihi almıştım bir ara .Hocamız ödev olarak bir kaç film ismi verirdi gösterimde olan,birine giderdik, sonra da tartışırdık derste , öğrendiklerimiz doğrultusunda.Nedense onca dersten en çok aklımda kalan American Beauty filmi olmuş.Orda rüzgarla savrulan bir poşet vardı, filmin başında ,siyah bir poşet.Bir ders konuşmuştuk bunu,anlamını,rengini...Tuhaftı çünkü hoca o anı söyler söylemez anımsamıştım sahneyi ve aslında ne çok şey hissettirdiğini farketmiştim.Oysa ; konuşmamış olsak unutup gidecektim ben o anı büyük ihtimalle.

Up' ı bu yüzden sevdim sanırım.Bana onlarca şeyi çağrıştıran "an" larla doluydu film.sevdim.Hayallerimi tetikledi,daha da sevdim.

herkes en az bir kez "yemin et" demiştir di mi ilkokulda arkadaşına:)

ve her zaman sevilmiştir rengarenk balonlar.en kıymetlisi de uçanlar -ki uzun bir dönem dert edinmiştim ben kaçınca nereye gittiklerini.Ay'a yapıştıklarına kanaat getirdim bir zaman bir zaman da eski okulumun olduğu şehre gittiklerini..

ve bütün çocukların da bildiği gibi kediler ve köpekler aslında konuşur , büyükler anlamaz.Rintintin de konuşur.

up up up

2010-03-02T23:14:00.005+02:00

Not: Bu yazı günler günler önce yazılmış olup ancak düzenlenip yayınlanabilmiştir.Bu sebepten çeşitli zaman kaymaları içerir.

Yapmam gereken o kadar çok iş var ki her zamanki gibi hiçbirini yapmayıp, bol bol yakınıp, hayatımı düşüne düşüne karmançorman hale getirip sonuçta da sadece film izliyorum:) Evet evet bir de utanmadan gülüyorum.Bilmiyorum işte, bir dolu şey var zihnimde,sıralayamadım şimdilik.Canım da bir çok istiyor - şunu yapayım buraya gideyim - ama hiiçç halim yok.Sihirli bir değnek gelse de dokunuverse bana..İş,iş,iş,iş..sıkıldım işsel kaygılardan.

Neyse işte dün akşam Up 'ı izledim. Birinci tekil kullandım çünkü canım sevgilim artık daha fazla dayanamadı film izleme potansiyelime ve beni yalnız bıraktı. Aklı Aykırı Sorular'da kaldı canımın , dün akşam ayrı düştük...(Sanki hep dipdibeymişisiz gibi.Bu sözcükler tuhaf şeyler,yan yana koyuyorum değişik bir tını oluveriyor.)

Hale bak üşenmedim saydım dokuzuncu satır olmuş,hala filmle ilgili tek cümle yok.Neden?Çünkü aslında canım sadece yazmak istiyor.Daha da fenası ; film için "çok sevdim , aman ne güzeldi,ne kadar da gerçekçiydi yahu o nasıl bir animasyon" demekten öteye de gidemeyeceğim.Onları da dedim işte zaten.Yani şu an itibarıyla resmi olarak söyleyecek tek sözüm kalmadı.Neyse ki alışığım ben kendi kendime ve boş boş konuşmaya:)

Uzun lafın kısası (evet bu kısası) Up' ı izledim ve beğendim efendim, tavsiye edilir.

sailors alaçatı

2010-03-01T17:20:00.014+02:00

Balayımızı bizim için daha da keyifli hale getiren Alaçatı Sailors'a ve özellikle de hoş sohbeti için İbrahim'e teşekkürü bir borç biliriz efendim..:)

Akşam yemeklerinden sonra şömine başında çay sefası yapmamızı sağlamış olup adına kanıp gittiğimiz Çeşme Sheraton zavazingosuna dönmeme isteği ile bizi yakıp tutuşturmuştur bu minik sıcak yer.Aslında ben orda hiç bıkmam bir ömür yaşarım ama...Neyse artık:) Yazın kalmaya da gideceğiz, söz verdik:)

Bazı "yer" ler var, anlatamıyorum bende bıraktığı hissi.Kokusu başka, rüzgarı başka, rengi başka..Bir de sanki ..Hani şiirdeki gibi...

"Siz ne derseniz deyiniz.
Benim gizli bir bildiğim var.
Sizin alınız al, inandım
Sizin morunuz mor, inandım.
Ben tam dünyaya göre,
Ben tam, kendime göre. "

Ne güzel anlardı..Ne hoştu Alaçatı'nın o sessiz sakin hali..

Son akşam bana minik bir hediye verdiler.Bilmem farkındalar mı, ama bana dünyaları verdiler..

just married:)

2010-02-24T22:38:00.011+02:00

Biz evlendik:)

Mutlu muyum? Hem de çooooookkk :)

Yandakini ben yaptım,çok cici di mi:)

Pasta müziğimiz:)Aşkım seçti:)

Neden bilmiyorum bu şarkı başlar başlamaz inanılmaz mutlu oluyor:)Arada bir öyle zamanlı zamansız açıyorum, çocuklar gibi şen bağıra çağıra söylüyor:)Bunun altında bir şey aramalı mıyım;)

Geçen her "an " hayal edemeyeceğim kadar güzeldi.

Ankara'ya ilk kar o gün yağdı.

Ben sabah kuaförde minicik limonuyla çayımı yudumlarken sıcacık ,Tunalı' ya lapa lapa kar düşüyordu..ki ben ne çok istemiştim..kardeşim de yanımdaydı,canım benim..

Bir kaç saat sonra aşkımı gördüm yine o camdan..öyle azıcık falan değil, besbelli tir tir titriyordum heyecandan, hani kitaplarda abarttıklarını sandığım gibi hep,omuzlarım sarsıla sarsıla..

Çok çok çok uzun ve derin cümleler var içimde,sözcükleri bulamıyorum.Yazıp silmekten usandım,düşüncelerimi sıraya koyamıyorum.şimdilik böyle kalsın..ara ara not düşmek adına hayatıma.. belki tekrar..

sevgiler..

niloş..

kar yağıyor..

2010-01-28T17:39:00.005+02:00

Gökten usul usul huzur yağıyor yüreğime , elimde sıcacık salebim mis tarçın kokulu.

Hayata bir kez daha teşekkür ediyorum.

love and marriage

2009-12-23T20:36:00.009+02:00

"Bir tanem söyle canım ne dilersen dile benden..

......................

istersen evlenelim davullarla zurnalarla,

istersen çınlatalım dört bir yanı şarkılarla...

la la la lalala laaa ....."

İçim kıpır kıpır,bu telaşlı ve yarım akıllı halim pek bir hoşumuza gitti hem benim hem sevgilimin .Ara ara heyecandan uyuyamıyorum ve rüyalarım genelde nikah şekeri ağırlıklı:)Sevgilimle uzun süredir birlikte yaşıyoruz,pek mesuduz efendim:) Bundan iki hafta öncesine kadar televizyonun karşısına yayılmış film izlerken , annelerin evliliğimizle ilgili neden bu kadar telaşlı olduğuna anlam veremeyip,ağzımıza birer mısır daha atıp "amann ne var ki bunda,biz zaten birlikteyiz" diyordurduk miskin miskin .Sonra bir gün ısrarlara dayanamayarak gittik ve bir "gün" aldık. Tabii bunda ,defalarca tarih söylemiş olmamıza rağmen ailelerimizin nedense bu gün alma işine pek önem verip,biz o günü almadan da kimseye tarih söylememeleri oldukça etkili oldu:)Olsun biz herkese duyurduk şakıya şakıya:)Neyse , dediğim gibi bir gün gittik ve bir gün aldık,artık o gün bizim oldu:)Sahiplendik,sevdik:)Sevdik ama sevmek yetmedi,ilgilenmek gerektiğini farkettik:)Sonra da zihnimize bir dolu soru doluştu:

Acaba sadece nikah mı yapsak?

Nikah çok kısa bir tören,akşam da arkadaşlarımızla bir yerlere mi gitsek?

Sadece arkadaşlar olmaz,ailemiz de olsun..

Nereye gitsek nereye gitsek ? (bu en zor soru,ayrıntılı biçimde anlatılacak)

Meyhane gibi bir yere gidelim,rakı olsun, meze olsun, müzikler Ege'den olsun..Dostlar olsun,istemediğimiz sevmediğimiz kimseyi o gece etrafımızda görmeyelim.

Ayıp olur mu öyle akşama bazısını çağırıp bazısını çağırmamak?

Of ne yapsam acaba,nasıl derim siz gelin siz gelmeyin diye,sonra yüzyüze bakıcaz yine.

Ne yani istemediğim bir kaç insan yüzünden ben sevdiklerimle güzel bir akşam geçiremeyecek miyim?

Etrafımda o günü eleştirmeye değil,her haliyle "yaşamaya" gelmiş insanlar olmalı,evet evet tam tamına böyle olmalı!

Makyaj çok önemli,kimi nerden bulurum ben?Hiç anlamam ki makyaj işinden?Ne demek gelin gelin gibi olmalı,gelin gibi olmak istemeyen geline ne denir?ben denir!

Saçımı evde ben yapsam?Olmaz. Evet,saçma.Ben yapsam,kuaför aynısını tekrar yapsa?

Önce saç mı yapılıyor acaba makyaj mı?

Aşkım,Ayvalık'a gidip evlenip gelelim mi?

Tamam o zaman Kaş'a gidelim?

Kaç kişi oluruz acaba?

Bu soruda defalarca tekrarlanan bir telefon konuşmasından kısa bir alıntı:

- Alo, annecim davetli listeni yaptın mı , sence kaç kişi gelir?

- Kızım siz gün aldınız mı?

-E anne dedim ya işte ,sen söylemedin mi eşe dosta?

-Siz bir tarih alın, ben biliyorum zaten kim gelebilir kim gelemez.

-Tamam o kolay siz bir gün alın da..

- ?!? Tamam annecim o zaman..Sen bir bak ben seni ararım yine akşama:)

İşte böyle:)

Bunlar zihnimizdekilerin belki sadece yüzde onu:)Şaka gibi:)

Ama çoook mutluyuz,saydıklarımın hepsi olmuş ya hiç biri olmamış hiç umrumuzda değil.

Aslında beni nerdeyse dünya umrumda değil!

Çünküüüü..Ben aşkımla evleniyorum!Kendimi dünyanın en en en şanslı kadını hissediyorum ve tüm bunları yaşayanın ben olduğuna inanamıyorum!

Kendi hayat hikayeme sevinçle not düşüyorum:

Bugün 23 Aralık 2009 ;

sevdiğim , aşık olduğum, sesinde hayat bulduğum, dokunuşunda iyileştiğim,bakışında ısındığım,canımla ,canımın içiyle artık bir aile oluyoruz.

taksi

2009-12-03T16:34:00.005+02:00

"Baka kaldım bindiğin taksinin ardından
onlar ki her mevsim sarı birer sonbahar yaprağıdır
terk ettiğin kentin sokaklarında rüzgarla savrulan"

Yağmur yağdığında Ankara'ya böyle usul usul ; boş caddelere en çok taksileri yakıştırırım hep,belki şiirdendir,kimbilir..
Hafta başından bu yana yaprakları süpürüyorlar, bir uğraş bin zahmet.ve ben her sabah içten içe gülümsüyorum yaprakla kaplı sokakları görünce.Ara ara koca koca yaprak yığınları..Yaprakları süpürmüşler..
Her neyse işte..
En çok taksiler yakışıyor boş caddelere.sarı..arada bir geçen sarı taksiler yaprakların arasından.

şiir:Sunay Akın

bon appetit! (Julie&Julia)

2009-11-28T01:02:00.018+02:00

Cuma akşamımızı ısıtan enfes bir filmden bahsedeceğim bugün size:Julie&Julia
Tek kelimeyle bayıldım ben bu filme!Sahneler,renkler,caddeler,kostümler,oyuncular,yemekler her şey her şey her şey harikaydı.Film boyunca Julie’nin takmış olduğu şapkalar, henüz sezonunu açmadığım şapkalarımın olduğu kutulara yöneltti beni film biter bitmez,bir de hemen bu filmin şerefine yeni bir şapka alıp bu kış hep onun takmaya karar verdimJSanıyorum safran sarısı olacak bu şapka,bu seneki favori rengim.Bulurum sanırım di mi?

Filmin kahramını olan iki kadından biri hala hayatta ve filme de konu olan bloğu hala açık!Çok eğlenceli geldi bu fikir bana,bloğuna bakarken kendimi filmden sonra filmin galasına katılmış da Julie Powell ile tanışmış gibi hissettim.(Gerçi arşive henüz bakmadım ama)Julia Child ise yemek dünyasıyla azıcık tanışıklığı olan hemen herkesin aşina olduğu bir isim.Hem kendisi hem de yüreği kocaman bir kadın!Öyle karakteristik bir fiziği ve ses tonu var ki onu başka türlü hayal dahi edemiyorsunuz.Tabii bir de o kendine has yemek yapışı.61 senesinde kitabı yayımlandıktan sonra televizyon programlarına da başlamış Julia Child ve günahıyla sevabıyla yaptığı yemekler ve sunum onu zirveye taşımış.Samimiyet!Ne mükemmel şey!Şu en sevdiğim animasyonlardan Ratatouille ‘nun ana fikri olan “Herkes yemek yapabilir” düşüncesi de kendisine ait -ki bu düşünce benim yemek yapmaya başlamama vesile olmuştur,şaka yapmıyorum vallahi Fare Remy ‘den etkilendim:)

Filmin “resmi” konusuna gelince;
İki öyküyü birlikte sunuyor bize film:Amerikalıların ünlü yemek ustası Julia Child ve onun Mastering The Art of French Cooking adlı kitabındaki 524 tarifi 365 günde yapmaya karar verip, bunu bir blogla paylaşan Julie Powell ‘ın gerçek hayat hikayeleri.Hani öyle kolay yemekler de değil bunlar,istakoz katili de olmak gerekiyor,ördek yolucu da:)
Herkesin zevkleri başka başka mutlaka,bazen “bunun nesini beğenmiş “ dediğimiz de oluyor tavsiye edilen filmler için ama çoğu blog yazarının bu filmi beğeneceğine,kendi hayatından kesitler bulacağına inancım sonsuz.

Artık kendisinin de yemek kitapları bulunan "gerçek" Julie Powell

Julia Child (1912-2004)

Bir de dip not: Julia Child’ın hayat hikayesini okurken evini bir üniversiteye mutfağını ise ABD Ulusal Tarih Müzesi'ne bağışladığını öğrendim,ve bir kez daha “güzel ve yalnız ülkem” için üzüldüm içten içe.Binlerce sanat eserinin depolarda çürüdüğü,kenti kent yapan binaların, parkların,sokakların,ağaçların “artık eskidi çok,yenisini yapmak lazım şöyle ışıl ışıl” tarzı düşüncelerle yerle bir edildiği ülkemde müze bilinci nasıl gelişir bilmiyorum.Şu an itibarıyla da bunu ayrı bir yazı konusu yapmaya karar veriyorum..

Sevgiler herkese..

sevdiğim "an" lar,sevdiğim "yer"ler

2009-11-26T21:38:00.007+02:00

Ne zamandır fotoğraf çekmeye fırsat bulamıyorum.Gerçekten istenilen şeyler için "vakit yok" kavramını pek kabul etmeyenlerdenim ben, o yüzden de bu geç kalmışlık "iş yoğunluğum"dan değil tembelliğimden. (Böylece fırsat bulamamak sözcüğünün tüm karizmasını aldım götürdüm:)Azıcık yoğun iş kadını imajı çiz di mi şurda, yok:) )

Bu tembellik maalesef bu sonbaharın o güzelim sarı yapraklarını kaçırmama yol açtı.Neyse ki yarın bayram , umarım Ankara nispeten sessiz sakin olacak ve ben rahat rahat fotoğraf çekeceğim erkenden.

Gelelim başlığımızın içeriğine:

Geçenlerde bir gün yine öyle hayaller içinde yürürken Tunalı'da , Ankara'da en sevdiğim yerin eski Mado(yeni Ceviz?) dan Atatürk Bulvarı'na çıkan ,Kıtır ve Random'ın da üzerinde yer aldığı o dar sokak ve özellikle de o sokağın "sonu" olduğunu bir kez daha tescilledim kendi kendime.Evet evet tam orası hani şu bank var bir tane,arkasında bir ilan panosu,karşısında iki tane cici dükkan ve hemen köşede Ankara'nın en güzel Dost'u.Orda çekilmiş bir dolu fotoğrafım olsun istiyorum. Evimin duvarlarına asayım onları ve seneler seneler sonra çocuklarımın çocukları olur da hani evime gelirse "hımm ananem böyle bir kadınmış gençliğinde" desin.Beni zihinlerine o yerle yerleştirsinler.Ve hatta ben de orda anımsayayım gençlik günlerimi.Tam o renkte!Bence her an başka renkte!

Kıtır'ın önünde oturan,ayakta kokoreç bekleyen insanlar,kırmızı tenteler,yağmur biraz,mutlaka rüzgar, eskiden Dost'un vitrininde "yaşayan" kedi , şimdi onun yerinde olan çiçekler,o iki küçük dükkandan pasaja yakın olanında askılara tıkıştırılmış kıyafetler,yer döşemeleri,masalardaki portakal suyunun rengi,Random'a inen basamaklar,bahçedeki yavru kediler,ve tabii ki o sokak lambası,o bank ,o ilan panosu,o ilan panosuna iliştirilmiş her şey içimi huzurla dolduruyor,bana kendimi "yaşıyor" hissettiriyor.Bana iyi geliyor.Bir başka güzel geliyor dünya bir anda,tanımadığım insanlara merhaba demek, yürüyen diğer insanlarla gizli bir dilde şarkı söylemek, kendimce dans etmek geliyor içimden.Yaşamak öyle güzel, yaşamak öyle özel,bana verilmiş bir hediye var sanki kimsenin bilmediği,kimsenin görmediği. Geçirdiğim her anı içime çekiyorum..Sokak kısacık,elimden geldiğince kıymetini biliyorum.

new in town

2009-11-22T17:33:00.008+02:00

Bir cumartesi akşamını Kasabanın Yenisi ile geçirdik efendim çok da memnun kaldık. Pek bir seviyorum Renée Zellweger ı.Onun o şaşkın (ara sıra saftirik) içten halini kıkırdayarak izliyorum bana ne oluyorsa,suratımda salak bir sırıtış istemsiz:) Sanırsınız ki kız benim ortaokuldan arkadaşım:)
Film sıcacık sarıveren cinsten insanı,küçük yerlerin kendine has o sevgi yumağı hallerini seriveriyor önümüze. "Hayat ne kadar basit yaşanırsa o kadar mutlu oluyor insan " tarzı düşüncelere sürükledi beni ama sevgilinin "ve bir o kadar da savunmasız" şeklinde devam eden yorumuyla gerçek hayata dönüverdim genelde olduğu üzere:) Sanki gittik küçük bir kasabaya yerleştik,ne var sanki şöyle azıcık ruhani konuşmalar yapsaydım( ki tabii ki yaptım da:)

Bu sevgili Renee ile tanışmamız Bridget Jones'un Günlüğü'ne ,üniversite yıllarıma dayanır,bir kaç kız ufacık bir odada izlemiştik nedense aklımda kalmış. Neyse efendim o zamanlar ben şimdikinden 6 kilo zayıftım ve film boyunca onun o hafif tombiş hallarini de pek sevimli bulmuş,kızlarla ara sıra " yani arkadaşım sen de azıcık az ye" gibi öğütlerde bulunmuştuk.Dün totomu koltuğa iyice yaymış , patlamış mısırlarımı yerken ; kendimi " kızım şimdi ipince olabilirsin ama ben senin 5 sene önceki halini de biliyorum,tombiştin sen , her an tekrar tombiş olabilrsin" diye düşünürken - evet bildiniz kendisini kıskanırken - yakaladım.Sanırsınız ki seneler sonra karşılaşmışız o incelmiş güzelleşmiş ben de şişmişim,hatta abartayım o zaman ki sevgilim meğer beni onun için bırakmışmış:)Bende de acısı geçmemiş hiçbirinin:) Ama sonuç değişmez makyajsız hiç bir şeye benzemese de (çamura devam) kendisini ailece beğenerek izliyor,yeni filmi Kasabanın Yenisi'ni de beyazperde.com da aldığı düşük puana rağmen tavsiye ediyoruz.

yağmur yağmur yağmur

2009-11-18T17:12:00.002+02:00

Yağmur yağsın istiyorum.Üzerimde sebepsiz bir hüzün.Şımarıklığından derdi annem olsaydı.. O da yok burda.Nerden bildiğimi bile bilmediğim bir şarkı sürekli kulaklarımda..Yağmur yağmur yağmur ..Sessizce silecek kibirimizi...Azıcık görmeyiversem kimseyi,azıcık dursa hayat...

no pazartesi sendromu no cry

2009-11-16T13:38:00.014+02:00

Bugün pazartesi ve benim bu sene en sevdiğim gün!
Bir çoğunuz ofiste ve saatler geçmek bilmiyor,hafta sonundan kalma zihinler,yarı uyuşuk bedenler..veeee benim bugün izin günüm:)Evet evet bendeniz pazartesileri çalışmıyorum efendim.Aslında işe gitmiyorum demek daha doğru sanırım , evden çalışıyorum diyelim biz buna.Olsun yine de herkesin işe gittiğini izlemek, sabah 6.30 - 7 civarı (diğer tüm günler benim de yaptığım gibi) herkesin hazırlanma telaşında olduğunu bilip yatakta gerine gerine şöyle bir kez daha popoyu ordan oraya atmak,8-9 civarı köpeğiyle gezen "geç" ve " erken" emeklileri görmek elimde kahve fincanıyla ve en güzeli nerdeyse tüm günü pijamalarla geçirebilmek beni ziyadesiyle mesut ediyor sevgili okur.(bu da nerden çıktısa böyle,içimde gizlenmiş biri daha var benim sanırım)Pazartesileri bana verilmiş bir hediye gibi,her seferinde beni daha da mutlu eden.
Sıcacık bir bardak çay ile bilgisayarın başında azıcık da olsa tembellik yapabilmenize olanak veren bir işte çalışıyor olmanız dileğiyle..

iyi düşün taşın

2009-11-16T13:01:00.008+02:00

Başlangıç yazım şöyle olmalı böyle olmalı , öyle bir şey yazmalıyım ki dönüp dönüp bakmalı, gerekirse kuş kondurmalıyım ben bu yazıya şeklinde geçen aylardan sonra baktım ki nasıl başlayacağımı bulamadım ben de amann başlayayım gitsin dedim, oldu da bitti."Nasıl anlatsam nerden başlasam " faslını bir aşabilsem içimde süper şeyler çıkarırım ben ortaya da ..bakmayın başlayamıyorum.Kitap yazma girişimlerim de bu yüzden sonuca varamadı zaten benim,yoksa ne alakası olur canım tembelliğimle..

Eskiden Dost'ta şimdilerde D&R da geçirdiğim saatlerde ya tüm kitapları alma ,okuma, yere pufidik bir minder atıp bir hafta on gün orda yaşama isteğine kapılıyorum ya da " aman ne ki bunlar bir başlasam ben neler yazarım da işte, hayat derdi fırsat bulmadım henüz" ukalalığı ile çıkıyorum mekandan.Anlayacağınız gel-git akıllının biriyim ben,belki fiyakalı bir adı bile vardır bunun psikolojide.
Her neyse.. Ben geldim,hoşgeldim:)
Güzel zamanları,kötü zamanları,öyle sebepsiz sevinçleri,tasaları ,şarkıları ,şiirleri,filmleri,kitapları,"an" ları paylaşmak dileğiyle.
not: kuş kondurdum yazıma:)