oyuncak seçimi

"Çocuğa verilebilecek en güzel hediye onunla oyun oynamaya ayrılmış zamandır."

Oyuncaklar konusunda 10 aylık annelik deneyimimden benim süzdüklerim şunlar:

• Bebeği saatlerce oyalayacak(evi derleyip toplamaya ya da yemek yapmaya olanak sağlayacak kadar) mucizevi bir oyuncak yok.(en azından şimdilik yok-benim hala umudum var)Süper bir oyuncak, inanılmaz ilgisini çekti dediğimiz(başka bir yazımda benim de diyeceğim )oyuncakların süresi yaklaşık 10 dakika.



• Oyun oynadığını benim oğlum sadece 1 aydır farkında. Kendi kendine oyunlar keşfediyor- yatak başına tutunup kendini hooop diye bırakma, yatakta oturuken kendini kendini geriye atıp düşme,tekrar kalkma ve aynı döngünün başlaması , gibi gibi.. Onun dışında genelde oyun=yeni şeyler keşfetme şeklinde gerçekleşiyor. Bu yüzden de bebekler aldığımız oyuncaklardan çok etraftaki çer-çöple ilgileniyor. Çocuk haklı, aldığımız oyuncağı da görmemiş daha önce mutfaktaki kepçeyi de:) Şimdi onun yerine kendimizi koyup düşünelim: Elimizde bir kepçe ve bir oyuncak halka var. Birini annemizin elinde sık sık goruyoruz, diğeri ise elimize tutuşturuluyor ve onunla oynamamız bekleniyor?!! E yani tabii ki kim olsa kepçeyi seçer, diğeri ne anlamsız geliyordur:) O zaman ne çözüm ne? Tabii ki çocukla birlikte oturup oynamak. Evet bazen sıkıcı bir hal alabiliyor, bir kuleyi defalarca yapmak ve yıkılmasını izlemek ama. Kimse ebeveyn olmanın kolay olduğunu söylemedi zaten:) Tabii bu arada çözüm ne diye sorunca çocuğun evdeki araç gereçle oynaması bir sorunmuş gibi algılanabilir. Asla!Aksine; bu, istenen/beklenen bir durum. Bebeğin evi keşfetmesi kadar güzel bir şey yok, ileride kendi kendine oyunlar kurabilmesi için illa oyuncaklara değil hayal gücüne ihtiyacı olduğunu kavramasına da yardımcı olabilecek bir durum bu. Ancak.....Evi oyuncak çöplüğüne döndürmeyi ne kadar doğru bulmuyorsam bebeklere oyuncaksız bir dünya sunulmasını da doğru bulmuyorum ben. Yıl itibarıyla 31 yaşındayım ve benim hala bir dolu oyuncağım var-ki bunların içinde beni saatlerce oyalayan,en sevdiğim de internet:) İnternet, cep telefonu, play station vs vs.. Bunlarla hala oynuyoruz sonuçta! Eskiden anneme "pofff,çok sıkıldım anne" derdim. O da bana bazen "istersen sehpaların tozunu al" derdi:) Bebeklere oyuncak almadan sadece evdeki ıvır zıvırla oynamasını istemeyi/beklemeyi biraz bu durum gibi buluyorum ben.Eşek kadar olmuş ben bile oyuncaklarımla oynamadan günü geçirmiyorum sonuçta. Neden kendi çocuğumu bundan mahrum edeyim ki? Oyuncaklar yürek ısıtır di mi sonuçta:) Oyuncaklar bilinçli seçildiğinde bebeğin gelişimini çok güzel destekliyor bence.





• Bir oyuncak bir çocuğun ilgisini çektiyse bu sizin çocuğunuzun da ilgisini çekeceğini garantilemez. En doğrusu annenin farklı tavsiyeleri alıp,kendi çocuğunun ilgisinin yoğunlaştığı noktalarla kesişen oyuncakları seçmesi sanırım..Ancak bazı oyuncaklar var ki gerçekten hemen her çocuk bayılıyor! Sanırım o oyuncak firmasının ar-ge bölümünün başarısı bu da:) Ha burda bi de "benim bebeğim kendi oyuncağını kendi seçer" yaklaşımı var ki bazen şarlatan durumuna düşürebiliyor insanı. Bebek 6 ay ve üstüyse hadi tamam, gerçekten de az buçuk fikir alıyorsunuz oyuncakla bir 5-10 dk zaman geçirdiğinde, ama ben 2 aylık bebeğe iki alternatif sunan anneler gördüm oyuncakçılarda): puaaa,şimdi bile gülüyorum, yahu daha net biçimde göremiyor bile o bebek, neyi seçecek allahaşkına, bunu yaparken ki ciddiyetleri de ayrıca komik:)Kitapta "bebeğinizin fikirlerine saygı duyun,onu ayrı bir birey olarak algılayın" cümlesinin altını çüzüp hayata aktarmak bu değil sanırım:)En azından bence değil..

bu bir hiciv yazısıdır: çocuk doktoru ne iş yapar?

Hamileliğim son döneminden itibaren çevremdeki insanlar ağız birliği etmişcesine aynı soruyu sormaya başladılar:

"ee iyi bir çocuk doktoru bulabildiniz mi?"


Tabii ben o zamanlar henüz o tuhaf yeni anne hormonlarından salgılamıyordum ve benim için doktor her normal insan için olduğu gibi hastalanınca gidilen ,tıbbi yardım alınan kişiydi. Olayın renginin çocuk doktorları için çok farklı olduğunu anlamak çok da uzun sürmedi. İşte annelerin çocuk doktorlarından beklentileri:




1. Her yeni gelişmeden haberi olsun, en son trendleri çocuğa uygulasın.

2.Güleryüzlü olsun,biz sormadan da konuşsun da konuşsun,anlatsın da anlatsın..

3. Çocuğun gelişim dönemleri hakkında ayrıntılı bilgi versin.Bebeğimiz tam olarak ne zaman döner, ne zman emekler hepsini hepsini hepsini bilsin. ,İsterse anne babanın gen haritasından falcılık yapsın ama sonuçta bilsin de bilsin,illa ki bilsin.




4.Çocuğun hangi dönem hangi oyuncakla oynaması gerektiğini söylesin,mümkünse piayasa araştırması yapsın,hangi markanınki daha iyidir,hangisinin fiyat-kullanış ilişkisi daha akılcıdır bilgilendirsin.

5. Her arandığında ulaşılabilsin. Gece-gündüz-tatil farketmesin bizim acil bulduğumuz her anda elimizin altında olsun.ACİL sözcüğünün tanımı biz annelerin acil olarak tanımladığı durumlarla değiştirlsin.Mümkünse aynı Amerikan dizilerindeki gibi biz onu arar aramaz bize" siz en yakın hastaneye gidin,ben hemen oraya ulaşıyorum" desin ve biz gittiğimizde bizi kapıda ekibiyle karşılaşın.( 38 derece ateş tabii ki acil bir durumdur,kim aksini iddia edebilir;)

6.Çalışma ortamında oyun alanı olsun. Bu oyun alanında sadece sağlıklı çocuklar olsun. Hasta çocuklar için ayrı bir oda olsun.( kendi çocuğu o odaya alınmak istenince surat asılabilir,benim çocuğum altı üstü nezle, ne demek böyle tecrit etmek,psikolojisiinin bozuyorsunuz yavrumun diye kızılabilir,o ayrı)

7.Ek gıdaya geçişte her şeyi ama herşeyi bilsin. Hayır hayır sadece bebeğe asla verilmemesi gerekenleri, hangi besinden ne kadar tüketmesi gerektiğini falan değil , doktor değil mi sonuçta, tarif bilsin mesela..Üşenmesin haftalık menü hazırlasın resimli -tarifli. Çocuk onları sevmezse diye alternatif menü de hazırlasın. Hangi markayı kullanmamız gerektiğini,organik tavuğun Ankara'da nerde satıldığını, taze balığın nerden bulunacağını, hangi marka kaşık almamız gerektiğini ,bebeğin neden yoğurt sevmediğini,bilsin. Pütürlü yemeye alıştırma hapını bulsun. Bebekler bir tane içince bu haptan hooop diye alışıversinler pütürlü yemeye , ek gıdaya başladıktan sadece 1 ay sonra!Anneler de huzura ersin, daha 1 ay önce memeden başka bir şey görmemiş olan bebeleri aniden köfte-ekmek yesin,çiş yarıştırmayı sevenler klübüne katılım artsın.

8.İlaç demişken bu ideal doktor tabii ki ilaca karşı olsun. Öyle hemen herşeye zırt pırt ilaç vermesin..

Doktorun yaptığı tahliller vs sonucu verdiği günde 2 ml antibiyotiği bebeğine ilaç karşıtı olduğu için vermeyen ve bunu çevresindeki içine doktor kaçmış bir kaç anneye onaylatan anneler neden bilinmez doktor vermediği halde tamemeeenn doğal gaz giderici vs kullanmaya çok meraklıdır:)tamameen doğal gaz gidericiler, burun açıcılar, iştah açıcılar, uyku düzenleyiciler, yolculuk öncesi rahatlatıcılar havada uçuşur:) Olsun,doktorun verdiği antibiyotik kullanılmayınca "1 yaşına kadar hiç antibiyotik kullanmadık çok şükür " tarzı havalı cümleler kurulur - ki bunun anlamı aslında "bebeğime öyle iyi baktım ki hiç antibiyotiklik bir durumumuz olmadı " dır.Biz anneler kendiliğinden yolunda giden şeylerden kendimize pay çıkarmaya bayılırız ne de olsa:)


9.Bu doktorların deliksiz uyuyan bir bebek için 3 günlük tedavi isimli programları olsun. Verelim bebeği 3 günde uyku sorunu çözülsün gelsin.Bebek neden bu kadar sık uyanıyor,yatağın içinde kalkıp oturunca ne yapmalı, e peki ya yatakta emeklerse ne yapmalı, kendi kendine uyutma yöntemleri, uykuya hızlıca geri dalma teknikleri,ayakta sallamak doğru mu yanlış mı, bebek bizimle uyusa ne olur,bebek bizimle uyursa cinsel hayatımız nice olur gibi gibi gibi soruların tümünün cevabını bilsin. Mümkünse çocuğu bir süre kendi evine alsın, bir de o görsün bakalım,gece boyu ağlayan bebek ne demekmiş.

10.Bebeğe kimin bakması gerektiğini çok net ifade etsin. Bir bebeğe en iyi kim bakar sorusunu çözsün,çalışan çalışmayan tüm anneler rahatlasın, iğnelemeler , yargılamalar bitsin .Bakıcı baksın derse iyi bir bakıcının özelliklerini anlatsın,tanıdığı varsa bize yönlendirsin.

11.Doktor değil mi sonuçta hazır oraya kadar gitmişken, acaba kolumuzda çıkan şu kızartılar ne ki, mide ekşimesine ne iyi gelir vs vs cevaplayıversin.

12.Neeee 15 dakikalık muayene için o kadar para mı istenir? Biraz daha ucuz olsun,ucuz:)
..
......
...........
Bu liste uzar gider. .
Velhasıl....
Doktorlar, tıbbi yardıma ihtiyacımız olduğunda sorunu çözen kişilerdir. Onlara eğitimini aldıkları alanın dışında sorular yöneltildiğinde verdikleri cevaplar kendi deneyimlerinden, hastalarından, çevrelerinden ve hatta belki de kendi çocuklarının yetiştirirken deneyimlediklerinden ,süzdüklerinden ibarettir. O yüzden de bir çok konuda çocuk doktorları farklı farklı şeyler söylerler. Ciddi bir hastalık vs söz konusu olduğunda farklı farklı şeyler söyleyen doktorlara henüz rastlamadım. Ama yani çocuğumuza artık pütürlü verip veremeyeceğinizi doktora sorarsak cevaplar doğal olarak farklı olur. Hatta aynı doktorun farklı annelere verdiği cevaplar bile farklı olabilir:) sonra bir bakmışsınız birisi diyor ki 7 aylıkken ver diğeri 9 aylıktan önce olmaz vs vs..


Nasıl ki jinekoloğumuzdan iş arkadaşlarımızla olan sorunlarımıza çözüm bulmasını beklemiyor, sırt ağrısıyla gittiğiniz uzamandan beslenme listesi talep etmiyorsak çocuk doktorlarının da peşini bırakalım da gerçek işlerini yapsınlar:)

Tıbbi sorunların dışındaki her şeyi kime mi soralım?

Bebekle gecesini gündüzünü geçirene, canından can verene, gözünden sakınana,gerekse canını verecek olana.. anneye..
anneler herşeyin en iyisinin bilirler..

Ha unutmadan, hastanalerin acil bölümleri acil durumlar için var:) (Ne kadar etkili çalışıyor o tartışılır,ayrı.)

anne olunca anladım..

Annelik deneyimim başlayalı yaklaşık 9 ay oldu.Kimsenin bana anne dediği yok henüz o ayrı tabii..Gerçi haksızlık etmeyeyim "annesiii ..." ile başlayan cümleler kurmaya pek hevesli bir milletimiz var şükürler olsun,insanı anne lafından soğutuyorlar.

Geçen bu zaman içinde "annelik" kavramını defalarca sorguladım kendi içimde..Gözlemledim,dinledim,yaşadım..Bazen gururlandım -sanki doğanın bana verdiği hediye değilmiş de kendim birşey başarmışım gibi- bazen hüzünlendim,bazen çok ağır geldi,bazen güzelleştim,bazen daha güçlendim,bazen kızdım,bazen tüm hayatımı sorguladım..Attığım adımı,ağzımdan çıkan sözcüğü,hayattaki duruşumu..işimi,hayallerimi,vazgeçtiğim hayallerimi,dünyaya bırakacağım izi,kocamı,ilişkimizi,ailemi,arkadaşlarımı...herşeyi ama herşeyi ince ince eledim.uykusuzluk yorgunluk neymiş öğrendim. yatakta şımarık şımarık süründüğüm,gece keyiften çok geç yattığım için söylene söylene işe gittiğim sabahları anımsadım..gülümsedim..bir bardak kahvenin,duşun altında geçirilen rahat dakikaların değerini anladım..Sabır ne demekmiş öğrendim..eskilerin o güzelim dantelleri nasıl bir sabırla ince ince dokuyabildiğini anladım..bir iş yaparken düşüncelerde boğulmayı,yarı hayal dünyasında yaşamayı,yarı yitik hafızayla dimdik durmayı..öğrendim..Vefa neymiş,merhamet neymiş,sevgi neymiş,ne emekmiş öğrendim..


"Akan hayat" tan elimden geldiğince uzak kalmamaya çalıştım.İlk aylarda oğlum gece uyandığında nerdeyse saatlerce emerdi ve benim önümde iki seçenek vardı: Yine bütün gece uykusuz kaldım diye söylenmek yada O'nu emzirirken kendime yapacak zevkli bir iş bulmak ve keyfini çıkarmak.. Ben ikincisi seçtim.
Her gece dr house la buluştum:)Sabah uyandığımda diziyi hiç mi hiç hatırlamıyordum,o ayrı..Neyse ki tekrar yayınladığında "aa ben bunu izlemiştim sahi bi gece" diyebildim (bu da bir şey di mi:)

Akşamları oğlum uyuduktan sonra kocamla film izleme ritülimizi elimizden geldiğince devam ettirdik,yeni çıkan filmleri takip ettim,belki tek seferde izleyemedim ama canımı da sıkmadım bunun için.Beklentilerimi düşürdüm,film izleyebiliyor olmam bile süper dedim,oldu bitti.Sinemaya gitmedim,he he çok işime geldi,çünkü zaten hiiç sevmem sinemada film izlemeyi,bahanem oldu:)İlerleyen aylarda oğluşla parkta gezerken ,yaz günlerinde balkonda uyuturken taa lise günlerimdeki kadar çok kitap okudum.Yeni çıkanları,eski kaçırdıklarımı..Yarım aklımla hayata yetişmek için ,geri kalmamak için,annelik denen "şey" le kafayı hepten sıyırmamak için iki kitap çevirmeye başladım.Birini nerdeyse bitirdim,biri sürünüyor:)
iş hayatına kendimi ne çok kaptırdığımı,günlük hırsların,konuşmaların,fısıltıların dünyasında nerdeyse boğulmak üzerinde olduğumu anladım.hayallerimden nerdeyse vazgeçtiğimi, nerdeyse hiç yazmadığımı ayırt ettim..oğlumun zamanlamasına bir kez daha şükrettim..özüme döndüm..arındım..

kocama, yaşadığımız her an bir kez daha aşık oldum,, "insan evleneceği kişiyi seçerken bu adamdan çocuğuma baba olur mu,benimle hayatı gerçekten paylaşır mı,her koşulda yanımda yürümeyi başarır mı karşıma geçip zırhlarını kuşanmadan" demişim bir kaç yıl önce bir arkadaşıma,geçenlerde arayıp evleneceği müjdesini verirken söyledi.Deneyimledim..Akşam o işten döndükten sonra oğlanı bırakıp bazen parkta bir yürüyüş yapmak bazen de ekmek vs almak için markete gittiğim zamanlarda,karşıda gördüğüm dairenin içinde huzur olduğunu bilmek,birer birer yanan ışıklardan birinin benim evim,benim yuvam olduğunu bilmek,içeride babasıyla kuduran oğlumun çığlıklarını kulağıma getirdi..gülümsedim büyük bir şükranla..

velhasıl anne olmak..kolay değilmiş,,hiç kolay değilmiş...bir gülüşüyle dünya değişirmiş evet ama ..anlatmadıkları,paylaşmadıkları çok şey varmış..